PRINTEMPS DE GUERRE
Àncmais tan gen Tio vi venir pascor Qu'el ve garnits de solas et de chan.
Et ve garnits de guerra et de mazan.
Et ve garnits d'esmay et de paor, Et ve garnits de gran cavalleria Et ve garnits d'una gran manentia.
Que tal so pro cosselhar et dormir Qu'ara vay gent bras levât accuillir.
Bel m'es quan vey qui broyer et pastor Van si marrits qu'el no sap vas o s'an ; Et bel quand vey queb rie baro mettran So don eran avar et guillador.
Qu'ara dara tal que cor non avia.
Et montara pages qu'aunir solia; Que gran guerra, quant hom no i pot gaudir Fai mal senhor vas los sieus aftranquir.
Ab nalla gen no troL cm tan d'amor
Ni tan de fé, segon lo mieu eemblan,
Gom al los sieus, que ja no failliran
EnAulla re, sol qu'omno falla lor.
I Mas asenhor quels sieus forsa et gualia
No pot hom fô portar ne senhoria ; S Mas ab los sieus, qui los sap gen baillir
* Pot hom lo sieu gardar et conquérir.
Elmond non a thôsors ni gran ricor Qq6 si aunits, sapchata quieu prêts un guan^ I Qaaitan tost mor, mas non o sabon tan
AyoIs com bos; et vida ses valor ^ Prêts mens que mort; et prêts mais tota via
^ Honor et prêts qu'aunida maneatia
^ sel es fol que se fa escarnir ^t sel savis que se fa gen grazir.
'^pros comt de Tolosa mon senhor, -^^ quel membre qui V valg ni qui Vtem dan ; Et que yalha a cels que valgut l'an, ^
-®^ sian rie per lui bon servidor.
Qu'ai savis dits ; que cel qui be volria
^^^er amatSy âmes be ses bausia,
^'"■^Ui be vol baissar et frevolhe'r ^ ecxnemis, bos amies deu causir.
Bbrnard Arnaud de Montguc.