‹ Histoire des dogmes dans l'antiquité chrétienne [microform]Chapitre 560 sur 1102 · Epist. CXXXVII, H ; In loan., tract. XIX · texte numérisé non relu

Epist. CXXXVII, H ; In loan., tract. XIX

Le Verbe et l'homme ne font et ne sont qu'une même et unique personne, celle du Verbe, unité et union qui a commencé avec l'existence même de l'humanité du Christ, et que cette humanité par conséquent n'a pu mériter. Autant de points sur lesquels il serait aisé d'accumuler les textes. En voici quelques-uns :

Quia omnipotens erat (Verbum), fleri potuit, mauens quod erat... Quod Verbum caro factum est, non Verbum in carnem pereundo cessit, sed caro ad Verbum, ne ipsa periret, accessit... Idem Deus qui homo, et qui Deus idem homo, non confusione naturarum sed unitate personae i. — Ipse Deus Deus manet;aceedit homo Deo, et fit una persona, ut sit non semideus, quasi parte Dei Deus, et parte hominis homo, sed totus Deus et totus homo 2, — In unitate personae copulans utramque naturam ^.

— Per hoc enim mediator per quod homo; per hoc et via... Sola est autem adversus omnes errores via munitissima, ut idem ipse sit Deus et homo : que itur, Deus, qua itur, homo*.

— Sicut in unitate personae anima unitur corpori ut homa sit; ita in unitate personae Deus unitur homini ut Christus sit K — Ipse homo nunquam ita fuit homo ut non esset unigenitus Filius Dei, propter unigenitum Verbum s. — Modus istfr quo natus est Christus... insinuât nobis gratiam Dei, qua homo, nullis praecedentibus meritis, in ipso exordio naturae suae quo esse coepit, Verbo Deo copularetur in tantam personae unîtatem ut idem ipse esset filius Dei qui filius hominis, et fiUus hominis qui filius Dei'^.

De cette doctrine saint Augustin conclut : 1° qu'il n'y a en Jésus-Christ qu'un seul fils, le Fils naturel de Dieu : « Unus Dei filius, idemque hominis filius, unu&

Page 1