Epist. xvni, 10 ; Ad Trasimundum, HI, 2S
3. Ce sont les lettres X, 3S et 39 (t. plus haut, p. 139). II est une objection cependant que le pape mentionne, mais à laquelle ses inGrmités l'ont empêché de répondre : « Âd haec vero mihi idem communis Glius Anatolius diaconus respondit aliam qnaestionem dicens : Quid, si obiiciatur mihi, quia sicut immortalis mori dignatus est ut nos liberaret a morte, et aeternus ante tempora fieri voluit temporalis, ita Bel sapientia ignorantiam nostram suscipere dignata est, ut nos ab ignorantia liberaret > (Epist. X, 39, col. 1098).