V. L’APOCALYPSE
Cet admirable travail, dont la plus grande partie subsiste encore, en dépit des injures du temps et des hommes, devant faire l’objet d’une longue étude de ma part, je n’en dirai rien ici, sinon que six pièces entrèrent à la cathédrale en 1480 et que la septième, donnée par la duchesse de Bourbon et d’Auvergne, fut remise seulement en 1490.
L inventaire de 15 39 classe les tapisseries,d’après leurs dimensions, de la façon suivante(’):
1“ Magna tapiceria tn quatuor peciis continens historias a nmndi creatione usque ad Ascensionem Domini nostri, contexta filis aureis et serico, valde preciosa, quant ecclesiœ obhdit inchtæ memorue p7'inceps Dotninus Carolus noimnis septimus Ft'attcorum rex, quem dtetim in precibus commemoramus.
2 tapiceria 171 sex petits cotitinens vitam sancti Mauricii sociorumque ejus qua
chorus par atur, data per depfunctum bonce memoriœ magistrunt Hugonem Fresneau canonicum Andegavensem.
3° Maxima tapiceria in septem petiis pulchra et magniüci opeids continens histoi'ias Apocalypsis beati Johannis, quai'um sex petiai'uni ecclesiœ dédit munijicus et peipétua memona dignus Doininus Renatus Sici/iœ, Neapolis et Jei'usalem rex ac Andegavensis dux septimam vero démentis sima domina Borbonii duxissa.
4° Parva tapiceria histoi'iæ sancti Maurilii episcopi continens très petias.
5° Minor tapiceria unius petiæ continens historiani Resurrectionis Domini, quœ tenipore Resurrectionis sive Paschœ ponitur sub ymagine Crucifixi e regione navis.
6. Minima tapiceria telœ, quœ patroni tapiceriœ vitœ beati Mauricii sociorumque ejus dicitur et beati Maimlii, quothidiano usui chori deserviens.
Ni les tapisseries de Charles VII, ni celles de l’Apocalypse n’avaient été faites pour la cathédrale, il est fort probable qu elles laissaient sur les murs quelques lacunes, qui déterminèrent l’évêque Jean Olivier à donner la tapisserie suivante.