LA CALLIRHOË MICRONÈME, CALLIRHOE MICRONEMA
Péron, esp. 43, t. XIV,p. 341. — Cullirhoe micronema, Lamarck, 11, 501 : Subhemisphærica; brachiis quatuor, longissimis, latissimis, teniaculis brevissimis. Eschseh., 4c., p. 101 : Subhemisphærica, brachiis quatuor longissimis latissimisque, cirris brevissimis.
Ombrelle subhémisphérique , un grand nombre de lignes simples à son pourtour, ovaires en forme de cœur et disposés en un carré; quatre bras très-longs, aplatis, très-larges, subspatuliformes et villeux; rehord festonné, garni d’une multitude de tentacules excessivement courts et comme soyeux; hyaline, avec quelques taches bleues; 4-5 centimètres.
Habite les côles N.-0, de la Nouvelle-Hollande.
MÉDUSAIRES. 345
jé. LA CALLIRHOË DE PBASTER, CALLIRHOE BASTERIANA.
Péron, esp. 43 bis, Ann., XIV, p. 362. — Medusa marginata, Modeer, s. 169. — Medusa æquorea, Gm., p. 3152, n° 4 : M. planiuscula, margine inflexo , villoso, tentaculato; hab. in pelago , simplicissima, mollis, marginis ciliis albis. (Confondue avec l’équorée, car Gmelin cite la figure de Baster.) — Baster, Opusc. subs., part. 2, pl. 5, fig. 2 et 3,p. 55. — Bruguière, Encycl., pl. 94, fig. 4 et 5. (Figure copiée de Baster.) —Callirhoe Basteriana, Lamarck, Syst, LT, 502 : Orbicularis, plana convexaque ; ad marginem tentaculis, longis, inæqualibus; subtus brachiis quatuor, acutis. — De Blainville, pl. 35, fig. 2, et texte, p. 295. (Figure copiée de Baster.) — Callirhoe Basteriana , Eschech., Ac., p.101 : Campanulata, brachiis quatuor, longissimis latissimisque, cirris longis.
Ombrelle orbiculaire, aplati, polymorphe; quatre ovaires disposés en forme de croix, quatre bras allongés et pointus; rebord entier, garni d’un grand nombre de longs tentacules ; couleur hyaline, rebord marqué d’un cercle rouge ; 4-ù centimétres.
Habite les côtes de la Hollande.
Job Baster (Opusc. subseciva, t. If, 1765, p. 55) s'exprime ainsi sur cette espèce : « Per anni 1762 æstatem insolita plane et «infinita, mox describendarum maxime, medusarum cerat Copia : « in refluxu maris per littora aggeresque ambulantibus multæ myriades « conspiciebantur. Piscatores, qui prope liltora captant nostratibus « korders dicti, retia medusis plena extrahebant, paucissimos capien- « tes pisces. Num ergo hæc medusarum Copia, proprietate sua venefica « et ardente , alios sugayerat pisces ? An vero, ingenti sua multitudine, « alimentum , quod hi appetere solent, faucibus eorum quasi præri- « puecrunt? Ego in singulis aliquando candidis medusæ cruciatæ annu- «lis, puiicem marinum reperi : amicus quidam integram scieam cir- « cumvolutam.
« Maxime tamen insolitum illo erat anno, quod vel in Spara fluvio « (qui tribus diversæ magnitudinis emissariis sive cataractis Jæ sive « Edæ connectitur , et urbem Harlemum perfluens, ad horæ itineris « ab eadem, meridiem versus, distantiam , in lacum harlemensem in- « fluit) ubi illas se unquam medusas vidisse nemo hominum memine- « rat, ingens medusarum Ccopia adparuerit.
« Hæc vero species, ab illis mox commemorandis admodum diversa « erat, ut ex subjecta expositione, et vivæ ejusdem effigie, quas ami- « cus longe æstimatissimus Dns. Schwencke, botanices apud Haganos « professor erudilissimus, mecum communicavit, luculenter apparet. « Tabulæ quiniæ figura secunda hanc medusam quiescentem repræsen- « tat; quando forma orbicularis plana plat-rond) interius concavam, « exterius Convexam se conspiciendam præfert, unde duobus quasi « corporibus constructa videtur, quorum exterius orbiculare, leve, « splendens, periucidum alque coloris margaritarum sive marini est :
«ia ut nullæ plane fibræ aut simile quid, sed tantum substantia quæ- « dam gelatinæ aut visei instar , cognosci possit.
« Pars inferior coronati, sive nummi tres florenos hollandicos valen- «is, magnitudinem exæquans, innumeris inslrueta erat tentaculis, « longioribus aliis, aliis brevioribus. Hæc microscopio inspecta, variis « constabant articuiis sive annellis, spiralis instar decurrentibus, unde « animal retrahere ea et exserere poterat; qui motus fiebat, quando « locum mutare aut natare volebat. Tune enim circulare vinculum in « minorem coarctabatur orbem, tentacula introrsum retrahebantur. « Animal tum pro plano-orbiculari, ovatam vel obluso conicam præbe- « bat figuram . nullis tentaculorum adparentibus. Quæ tamen mox, vi quasi proirusa , exserebantur, veluti totidem rami, et animal subito sub aqua refugiebat. Retractio hæc atque exsertio alterna durabat, donec iterum ad aquæ superficiem evadebat, quando hi molus cessa- « bant, el formam suam plano-orbicularem recipiebat animal. Quoties « lente in fundum tendébat, rursus convexum erat, et tentacula vide- « bantur longissima. L
« In interiore sive concavo hujus orbis latere, quantamwvis periucido, « partes quædam opacæ sive obseuriores notandæ veniunt.
« Crux ‘ quatuor constans radiis, e centro ad periphæriam, non æquis « tämen intervallis, tendentibus. Quibusdam hoc centrum fauces sive « 05 animalis constituere videtur, ego vero nec vivo nec mortuo ani- « mali ullam in eo aperturam repérire potui. In radiorum singulo- « rum medio irregularia inveniuntur tentacula, membranarum inslar, « quæ in animali quicscente deorsum pendent, ad interiorem usque « marginezn.
«Ex Circuitu centri, in quo radii concurrunt, major ejusmodi mem- « brana emergit, sed fimbriata sive plicata, quæ ad exteriorem margi- « nem extenditur, semperque in duorum radiorum medio deorsum « pendet. Hæc membrana forte, æque ac reliquæ, tentaculi instar, « alimento prius complectendo et prenendendo inservit.
« Præler hos radios atque tentacula intimo in corpore vasa sive « lineæ, cbscuriore colore a corpere discernendæ conspiciuntur. Aliæ « e decussis medio, aliæ inserius inter radios, et tenui quidem sive « angusto exordio prodeunt, et sensim latiores factæ sub margine in- « teriore desinunt.
« Proxime huic margini, cui tentacula cohærent, circulus quidam « tenuis, muscularis, et e duobus aliis circulis compositus se offert. Fi-
! « Geleberrimus professor ob quatuor hos decussatim positos radios hanc
« medusam cruciaiam vocat. Mihi vero potius tertia species Linnæi videtur,
«mediisa cquorea dicla sive orbicularis planiuscula margine inflexo villoso
« tentaculaio, vel quarta quæ aurita dicitur, sublus quatuor habens cavitates,
« Cum prima species mox describenda revera a Linnæo vocetur cruciala, Sive
« orbicularis cruce alba. Quin et pleræquæ medusæ tales quatuor decussatim « positos habeant radios. »
MÉDUSAIRES. 347
« bræ quædam reciæ, brevissimæ, æquisque intervallis distantes, « coloris rubri pulcherrimi, his duobus eirculis interpositæ sunt. Inter « duos hos circulos mäcula quædam major, æque rubicunda ac fbræ, « cernitur, forsan purclum fixum motus. Hi circu}i rubro suo colore « ab aliis partibus distineli, soiidicris etiam sunt substantiæ. Et quo- « ties animal hos contrahit, forma ejus plane mulatur, et e plano or- « biculari conica vel convexa dimidiati instar globi eflicitur. Etsi me- « dusa digiti crassitiem æquet, vix tanta est circuli apertura, ut digitum « inserére possis. Animai hac ratione acuminatum sive conicum factum, « eo celerius aquam percurrere valet.
« Enterius, sub modo descriptis eirculis rubris, alterum adhuc re- « peries, pariter ambientem, et his prioribus exterius adnexum, scd « introrsum liberum, supra alias partes fluetuantem, duas circiler li- « neas latum, pellucidum et coloris lactei dilutioris. Sub hoc vasa illa « sive lineæ terminantur, quæ interiorem transeunt membranarm. Hic « forte alter circulus, non minus confert ad aperturam coarctandam : « aut forsan dictis sub illo vasis alimentum recipitur, et per totum « corpus distribuitur.
« Medusam hance, celeberr. professor per sex circiter hebdomadas, « vivam in vitro aqua, ex Spara fluvio hausta , repleto servavit. De- « nique celer ejus motus diminuebalur, et cum ante ir convexum « latus subsidere solebat, nunc contavo latere immersa expira vil.
« Mirum est, tenera hæc animalia tam diu in dulei aqua vivere po- « tuisse. Piura tamen sunt forsan talia exempla; et ipse rccordor, me « quondam legisse ‘, lacum , Onicega dictum, in Russia, quamvis dulci « gaudeat aqua, phocas tamen alere marinas. »
63e GENRE. STHÉNONIE, sraenonra, Eschsch.
Corps déprimé, lobé, auriculé et garni de cirrhes tentaculiformes, peu nombreux à la circonférence, mais remplacés par huit paquets de cirrhes capillacés fort longs. Ouverture buccale simple, grande, médiane, sessile, pourvue de quatre appendices brachidés, courts et séparés. Cavité stomacale, petite, sedivisant en appendices comme vasculaires. Quatre ovaires.
Eschscholtz a défini ce genre en ces termes : f’entriculi appendicibus vasæformibus. Cirri in margine et octo fasciculi eorum iu pagina inferiori disci.