LA PÉLAGIE DISCOIDE , PELAGIA DISCOIDEA
Eschsch., 4e., pl. 7, fig. 1, p. 76 : Disco complanato, margine summo tantum infexo , supra lœvi ; brachiis basi discretis, appendicibus ventriculi parum emarginatis.
Ombrelle très-déprimé, légèrement réfléchi au bord , lisse en dessus ; appendices de l’estomac légèrement échancrés. Habite l'Océan Atlantique du pôle sud.
200. LA PÉLAGIE NOCTIEUQUE , PELAGIA NOCTILUCA , Péron et Lesueur.
1b.; Eschsch., p. 77 : Hyalino-rufescens; disco depresso, bruneo-verrucoso , brachiis basi in pedunculum elongatum unitis. — Medusa noctiluca, Forsk., Faun., p. 109 : Orbicularis, depressa ; verrucis punclisque bruneis ; marginis ientaculis octo rubris. — Medusa pelagica , var. B. Gm. : Medusa depressa ; verrucis punciisque bruneis; marginis tentuculis octo rubris. Hab. in mari Americano, Atlantico, Mediterraneo, Gregario, magnisque sæpe in glomeribus obvia, mare irradians ; varietas B. : Hyalino rufescens, rarius subopaca punicea, diametro tripollicari , in aqua marina concussa mirifice scintillans. — Medusa noctiluca, Rosc., Vers, IL, 169 : Orbiculaire avec des veines et des points bruns ; avec seize dents et huit tentacules rouges sur les bords; quatre bras membraneux et plissés au centre. Hab. la Méditerranée. — Pelagia noctiluca, Milne Edwards, éd. de Cuvier, pl. 44 et 45, 113° liv., figures originales et bonnes.
Ombrelle deprimé, hyalin roussâtre , verruqueux, brunâtre; bras soudés à un long pédoncule.
Habite la Méditerranée, côtes de Nice.
Voici ce qu’en dit Forskahl, Faun., p. 109:
« Diameter 3 pollices altitudo 1 1/2. Superficies convexa , clausa, « hyalino-rufescens, maculis punctisque bruneis. Circulus perlucet « labyrinthi formis, pallide rubens, quater interruptus , radios curvos « rubentes versus centrum emittens; margo incurvus, fissus in 1o- « bos 16 ; quorum quisque membrana hyalina connectit duos lobulos « lingulformes , rubros , extus bruneo-maculatos. Per hos lobulos , seu « radios decurrit ab apice nervus ruber. Hi nervi bini semper associati « supra fissuram loborum , figuram sistunt literæ À inversæ. Tenta- « cula 8, rubra, pollicaria , compressa , subrigida , e fissura intra duos « lobos prodeuntia. Ventriculus corpore duplo altior, subtus quadripli- « Catus. Plicaturæ cujusvis dorsum dimidia parte inferiore rotunda-
39% ACALEÈPHES.
« tum, rigidum , bruneo-macuiatum : dimidia parte ad apicem. Plicæ « totæ sunt laxæ, immaculatæ, ora varie plicata. Motus medusæ vivæ « se exserit marginem inflectendo et evolvendo ; ventriculum diverso « 1hodo jactando, tentacula flectendo, non vero contortuplicando.
« Varietas est hæc nostra à pelagica, Linn., rara et pellucida. Alia « Subopaca, punicea, verrueis pisi formibus superne plena, quæ vero « simul eum cortice externo tenui decidunt in sp. V. ventriculus non « raro Spitkamalis , sub corpore pendens 4 lobatus.
« Ulcerosas et scabie affectas manus hanc non impune tractare « perbhibetur. Ego sana cute illam gestavi sæpe diuque sine ustulationis « Sensü.
« Hæc, si quæ alia, vera est noctiluca. Multis experimentis in mari « Mediterraneo , ubi habitat, præsertim sub insula Majorca institutis, « mihi patuit, illam valde phosphoream esse. E margine Iucem for- « tiorem amititit, quam € nucleo. Lacerata el in mare projecta , lucida « via aû fundum descendebant fragmina. Partes discerptæ, aquæ ma- «rinæ in vasculo mixtæ et quassatæ copiose scintillant : et stagnando « aquam cito corrumpunt. En cribello aquam superfudi; quæ dum tran- « sibat, partes istæ innumeris radiabant stellulis : et sæpe affusa aqua, « lumen non minucbant. Id memorabile est, et magni canonis instar « in hac experientia : aquam marinam per chartam bibulam percola- « tam lucendi vim perdere. Innumera medusarum integrarum copia, « et corpora undis attrita vel rupta, succumque g2latinosum effun- « dentia totidem certe phosphoros accendunt : hinc tamen theoriam « universalem alii deducant , ego non. Lente et modeste perpendant « medusæ ne virtutem hanc obtineant ex aqua, vel hæc a medusis « immensis scilicet Oceanus minimæ sui parti tanta miracula debebit!»