En vertu du décret du S
Office, en date du 22 mars et jusqu'à nouvel ordre intimé par le Saint-Siège, tous les clercs, énumérés ci-dessus, 3, note 1, et aussi tous fficiers de la curie épisco- ■ il'-.^ans exception (voir tome I. page 186, note 4), doivent, avant leur entrée en charge, ■jouter à l'émission de la profil de foi (voir ei-dessus, an Formulaire, n° I), celle du serment antimoderniste, prescrit par la constitution de Pif "</,. ,-t 1,. \)ohi
proprio «le Pie X Sacrorum iniUtitum du 1er septembre
' ' a porté. ;iu
rajet 'lu arment antimoder-
prescriptions,
inl qu'un caractère transi-
'!"'• pour ee motif,
•■l'ont pai été reproduites dans
ode 'le droit ennonique.
Ces prescriptions sont les suivantes :
1° Le délégué de l'évêque, en présence duquel est émis le serment antimoderniste, doit être ou le vicaire général, délégué d'une façon habituelle (S. C. Consistorialc, 25 octobre 1910, ad 3um) , ou un prêtre, possédant un office ou une dignité, dans les cas particuliers ( S .C .Consistoriale , 25 septembre 1910, ad 8um).
2° La formule du serment an ti moderniste, après avoir été proférée de vive voix, doit être signée par celui qui l'a récitée, et conservée dans les archives de l'évêché, si le serment a été prêté en présence du délégué de l'évêque ; dans les archives des diverses relierions, si le serment a été prêté devant un supérieur religieux, ou son délégué. (Motv proprio de Pie X, Sacrorum Antistitum.)
facta sunt, hoc est per visibilia creationis opéra, tanquam causam per eftectus, certo cognosci, adeoque demonstrari etiam posse, profiteor.
Secundo : externa revelationis argumenta, hoc est facta divina, in primisque miracula et prophetias admitto et agnosco tanquam signa certissima divinitus ortae christianae religionis, eademque teneo aetatum omnium atque hominum, etiam huius temporis, intelligentiae esse maxime accommodata.
Tertio : firmâ pariter fîde credo, Ecclesiam, verbi revelati custodem et magistram, per ipsum verum atque historicum Christum, quum apud nos degeret, proxime ac directo institutam, eamdemque super Petrum, apostolica? hiérarchise principem eiusque in aevum successores aedifïcatam.
Quarto : fidei doctrinam ab Apostolis per orthodoxos Patres eodem sensu eademque semper sententiâ ad nos usque transmissam, sincère recipio ; ideoque prorsus reiicio haereticum commentum evolutionis douniatum, ab uno in alium sensum transeuntium, diversum ab eo, quem prius habuit Ecclesia ; pariterque damno errorem omnem, quo, divino deposito, Christi Sponsae tradito ab eâque fideliter custodiendo, sufficitur philosophicum inventum, vel creatio humanae conscienti.i , hominum conatu sensim efformata? et in posterum indefinito progressu perficiendae.
Quinto : certissime teneo ac sincère profiteor, fidcm non esse caecum sensum religionis e latebris subconscientiae erumpentem, sub pressione cordis et inflexionis voluntatis moraliter informatae, sed verum assensum intellectus veritati extrinsecus acceptae ex auditu, quo nempe, quae a Dei personali, creatore ac domino nostro dicta, testata et revelata sunt, vera esse credimus, propter Dei auctoritatem summe veracis.
Me etiam, qua par est, reverentia, subiicio totoque animo adhaereo damnationibus, declarationibus, praescripiis omnibus, quae in Encvclicis littori^ Pasccitdi et in Decreto hamcntnhili continentu?-, praesertim circa eam quam historiam dogmatum vocant.
Tdem reprobo errorem affîrmantium, propo^it.im ab
1 a v lesia fidem posse historiae repugnare, et catholica dogmata, quo sensu nunc intelliguntur, cum verioribus christianae religionis originibus componi non posse.
Damno quoque ac reiicio eorum sententiam, qui dicunt, christianum hominem eruditiorem induere personani duplicem, aliam credentis, aliam historici, quasi licerel historico ea retinere quae credentis fidei contradicant, aut praemissas adstruere, ex quibus consequatur dogmata esse aut falsa aut dubia, modo haec directe non denegentur.
Keprobo pariter eam Scriptural Sanctae diiudicandae al < me interpretandae rationem, quae, Ecclesiae traditione, analogia fidei, et Apostolicae Sedis normis posthabitis, rationalistarum commentis inhaeret, et criticen lextus velut unicam supremamque regulam, haud minus licenter quam temere amplectitur.
^«■ntentiam praeterea illorum reiicio qui tenent, doctori disciplinée historicae theologieae tradendae, aut iis de rébus scribenti seponendam prius esse opinionem ante conceptam sive de supernaturali origine catholicae traditionis, sive de promissa divinitus ope ad perennem conservationem uniuscuiusque revelati veri ; deinde scripta Patrum singulorum interpretanda solis scientiae principiis, sacra qualibet auctoritate seclusâ, eâque, indien libertate, quâ profana quaevis monumenta soient investigari.
In universum denique me alienissimum ab errore profit» or, quo modernistae tenent in sacra traditione nihil inesse divini; aut, quod longe deterius, pantheistico i] Lllud admittunt; ita ut nihil iam restet nisi nu- Hiini facturn el simplex, communibus historiae factis equandum ; liominnm nempe sua industrie, solertiâ, enio Bcholam à Christo eiusque apostolis inchoatam mules eetates continuantium. Proinde fidem P 'niin firmissime retineo cl" ad extremum vite? spirihmi retinebo, de charismate veritatis certo, quod est, fml erîtque Bemper in episcopatus ab Apostolis sucnon ut id teneatur quod melius et aptius • ri po il ecundum suam cuiusque setatis culturam, ' «il nunquam aliter credatur, nunquam aliter intel-
ligatur absoluta et immutabilis veritas ab initio per Apostolos praedicata.
Hase omnia spondeo nie fîdeliter, intègre sincereque servaturum et inviolabiliter custoditurum, nunquam ab iis sive in docendo sive quomodolibet verbis scriptisque deflectendo.
Sic spondeo, sic iuro, sic me Deus adiuvet, et hœc sancta Dei Evangelia 2.