‹ institutions canoniques: formulaire et table analytique des matieresChapitre 15 sur 459 · En vertu du décret du S · texte numérisé non relu

En vertu du décret du S

Office, en date du 22 mars 1918, et jusqu’à nouvel ordre intimé par le Saint-Siège, tous les clercs, énumérés ci-dessus, page 3, note 1, et aussi tous les officiers de la curie épiscopale,sans exception (voir tome I, page 186, note 4), doivent, avant leur entrée en charge, ajouter à l’émission de la profession de foi (voir ci-dessus, au Formulaire, n° I), celle du serment antimoderniste, prescrit par la constitution de Pie X Pascendi, et le Motu proprio de Pie X Sacrorum Antistitum du 1% septembre

Le Saint-Siège a porté, au sujet du serment antimoderniste, diverses prescriptions, n'ayant qu’un caractère transitoire, et qui, pour ce motif, n’ont pas été reproduites dans le code de droit canonique.

Ces prescriptions sont les suivantes :

1° Le délégué de l’évêque, en présence duquel est émis le serment antimoderniste, doit être ou le vicaire général, délégué d’une façon habituelle (S. C. Consistoriale, 25 octobre 1910, ad 31m), ou un prêtre, possédant un office ou une dignité, dans les cas particuliers (S.C.Consistoriale, 25 septembre 1910, ad Sum).

20 La formule du serment antimoderniste, après avoir été proférée de vive voix, doit être signée par celui qui l’a récitée, et conservée dans les archives de l’évêché, si le serment a été prêté en présence du délégué de l’évêque; dans les archives des diverses religions, si le serment a été prêté devant un supérieur religieux, ou son délégué. (Motu proprio de Pie X, Sacrorum Antistitum.)

facta sunt, hoc est per visibilia creationis opera, tanquam causam per effectus, certo cognosci, adeoque demonstrari etiam posse, profiteor.

* Secundo : externa revelationis argumenta, hoc est facta divina, in primisque miracula et prophetias admitto et agnosco tanquam signa certissima divinitus ortæ christianæ religionis, eademque teneo ætatum omnium atque hominum, etiam huius temporis, intelligentiæ esse maxime accommodata.

Tertio: firmâ pariter fide credo, Ecclesiam, verbi revelati custodem et magistram, per ipsum verum atque historiceum Christum, quum apud nos degeret, proxime ac directo institutam, eamdemque super Petrum, apostolicæ hierarchiæ principem eiusque in ævum successores ædificatam.

Quarto : fidei doctrinam ab Apostolis per orthodoxos Patres eodem sensu eâdemque semper sententià ad nos usque transmissam, sincere recipio ; ideoque prorsus relici0 hæreticum commentum evolutionis dogmatum, ab uno in alium sensum transeuntium, diversum ab eo, quem prius habuïit Ecclesia ; pariterque damno errorem omnem, quo; divino deposito, Christi Sponsæ tradito ab eâque fideliter custodiendo, sufficitur philosophieum inventum, vel creatio humanæ conscientiæ, hominum conatu sensim efformatæ et in posterum indefinito progressu perficiendæ.

Quinto : certissime teneo ac sincere profiteor, fidem non esse cæcum sensum religionis e latebris subcons-

cientiæ erumpentem, sub pressione cordis et inflexionis

voluntatis moraliter informatæ, sed verum assensum intellectus veritati extrinsecus acceptæ ex auditu, quo nempe, quæ 4 Dei personali, creatore ac domino nostro dicta, testata et revelata sunt, vera esse credimus, propter Dei auctoritatem summe veracis.

Me etiam, qua par est, reverentia, subiicio totoque animo adhæreo damnationibus, declarationibus, præseriptis omnibus, quæ in Encvclicis litteris Pascendi et in Decreto Lamentabili continentur, præsertim cirea eam quam historiam dogmatum vocant.

Idem reprobo errorem affirmantium, propositam ab

D Ecclesia fidem posse historiæ repugnare, et catholica dogmata, quo sensu nune intelliguntur, cum verioribus christianæ religionis origimibus componi non posse.

Damno quoque ac reicio eorum sententiam, qui dicunt, christianumi hominem eruditiorem induere personam duplicem, aliam credentis, aliam historici, quasi liceret historico ea retinere quæ credentis fidei contradicant, aut præmissas adstruere, ex quibus consequatur dogmata esse aut falsa aut dubia, modo hæc directe non denegentur.

Reprobo pariter eam Scripturæ Sanctæ diudicandæ atque interpretandæ rationem, quæ, Ecclesiæ traditione, analogia fidei, et Apostolicæ Sedis normis posthabitis, rationalistarum commentis inhæret, et criticen textus velut unicam supremamque regulam, haud minus licenter quam temere amplectitur.

Sententiam præterea 1]lorum reticio qui tenent, doctori disciplinæ historicæ theologicæ tradendæ, aut ns de rebus scribenti seponendam prius esse opinionem ante conceptam sive de supernaturali origine catholicæ traditionis, sive de promissa divinitus ope ad perennem conservationem uniuscuiusque revelati veri; deinde scripta Patrum singulorum interpretanda solis scientiæ principüs, sacr quâlibet auctoritate seclusâ, eâque, iudicn libertate, quâ profana quævis monumenta solent investigari.

In universum denique me alienissimum ab errore profiteor, quo modernistæ tenent in sacra traditione nihil inesse divini; aut, quod longe deterius, pantheistico sensu illud admittunt ; ita ut nihil iam restet nisi nudum factum et simplex, communibus historiæ factis æquandum ; hominum nempe suâ industriâ, solertiÀ, ingenio scholam à Christo eiusque apostolis inchoatam per subsequentes ætates continuantium. Proinde fidem Patrum firmissime retineo et ad extremum vitæ spiritum retinebo, de charismate veritatis certo, quod est, fuit eritque semper in episcopatus ab Abpostolis suecessione; non ut id teneatur quod melius et aptius videri possit secundum suam cuiusque ætatis culturam, sed ut nunquam aliter eredatur, nunquam aliter intel-

ligatur absoluta et immutabilis veritas ab initio per

Apostolos prædicata.

Hæc omnia spondeo me fideliter, integre sincereque servaturum et inviolabiliter custoditurum, nunquam ab üs sive in docendo sive quomodolibet verbis scriptisque

deflectendo.

Sic spondeo, sic iuro, sic me Deus adiuvet, et hæc

sancta Dei Evangelia *.

Page 1