‹ Institutions liturgiques (volume 4)Chapitre 34 sur 45 · III · texte numérisé non relu

III

Pa palis Benedictio sequenti forma, et modo detar.

1" Expleta PonliScali Missa, Praesul cum mitra, cteloriique sacris paramentis de more iudutus, circumstautibus ministris , in episcopali cathedra scdeat.

2° lalerirn per diaconum, vel alium niinislruin superpelliceo iudutum , prxfili no^tri Decreli articulus, quo despecialis^iuia Apostolica auctoritale concedilur faculias Papaîem Betiediclionem impeîtiendi, alla voce prinuim latine legatur, et subinde vulgari lingaa, ad populi intelligeiitiam, recitctur.

3" Publicelur similiter concessio Pleairloe laJulgenii.c, sequenti formu'ii :

«Aitt'iilis fac;jllstibu3 a Sanctissimo in Christo Paire, et Domino nostro, DomiijoPio, diviua Providenlia, PapaSeplimo, p^r Apobtulicum De«.fetum Eiïiinenlissiaii Domiiii CardioaiisArchiepiscopi Mediolanensis, a latere L -gati, datii neverendidsimo Domino IN. Dei et Apostolicae Sedls gratia Ijujui s^nctie ?>!. Ecclesioe Anstititi j eadom Do:ninalio sua,

Sammi Pontiflcis nomiae, dat et concedit omnibus hic praesentibus, vere pœnilentibus, et conftiSiis, ac sacra communione refectis, Indulgentiam Plenariam in forma Ecclesiae consnefa : rogate igitur Deum, pro fe'.ici statu Sanctissimi Doraini noslri Papse, Dominalionis suae ReverendissidiGe, et sanctce 3Ialris Ecclesia:;. s

4° Posimodum Praesul iurg^t, et, deposiia mitra, veluti canendo, alta voce dicat ;

tPrecibuset meritis Bealoe Mariae semper Virginis, beali Michaeb's » Archangeli, beati Joannis Baptistse, et sanctorum Aposlolorum Peiri »et Pauli, et omnium Sanctorum ,

ïMisereaiur vestri omnipotens Deus, et dimissis omnibus peccatls » veslris, perducat vos Jésus Cbriitus ad vitam aeternam.

«Indulgentiam , absoluliouem et remissionem omnium peccatorum ivestrorum, spatium verae et frucluosae pœnitentise, cor semper pœni- »leas, et emendaiionem vitae, perâeveraniiam in bonis operibus iribuat »vobis omnipotens et misericors Dominus. »

ft. Amen.

S° Hic Prœsul propius accédai po^-'Ulum versus, illico pulsentur campanse, organa, aique alia, si quae sint instrumenta, et cum sacra majori, qua fieii poterit pompa ita benedicat :

« Et benediclio Dei omnipotentis, Pa f tris et Fi y lii , et Spiritus f «Sancii , descendat super vos et maneat semper. »

^. Amen.

Quo vero tam iostitula Festivitatis, et quolannis indicendarum precuro, quam Apostolicarum gratiarum memoria ubique perenniter servetur, Reverendissimi Aniistites tumDecretum: Eximium Catliolicœ religionis, tum Instructionem banc in publicis respectivae Curiae actis de more referri praecipient, proutnos, ut ita referantur, enixe commendimus.

Datum Parisiis, ex aedibus nostrae residentiae, bac die 21 Maii 1806.

J.-B. Card. Légat.

Tincentius Dacci.

J Secretis in Ecdesiasticis.

LITURGIQUES. 7Co

NOTE B

PETRUS LUDOVICUS TARISIS,

MISER VTIONE DIVINA ET SANCT.E SEDIS APOSTOUC.E CRAT'A, EPISCOPUS LLNGO^EiNSlS,

tIMVERSO CLERO DKXXESIS NOSTR^ SALUTEM ET BENBDICTlONEM IN DOMINO.

îVon VOS lalet, Fratres dileclissimi, quot et quantis usuumcontrarietalibus laborct, in hac nobtra Diœcesi, oUicii divini celebratio : sa>pe sscpius uûusquisque veslrura ingemuil de illa riluum , inter vicinas parœcias, varietale et eliam opposiliona, quœ co usque devenil ut lideles [iro diversis Ecclesiis mutari canlus cercmoniasque vidcntes, aliquando dubitarc propemo Juin possint utrum eideni culiui coasecrentur lenipla tam diverso religionis apparatu frequentata.

Huic uiiilalis exlernse pertu^rbalioni neduni medcatur zelus Pastorum Parocbialium, novos quolidie superadjitii abusus, cum ad regimen sui gregis unusquisque proprice voluntati permissus ascendat, regulaque generali indigeat, tum ad sui ipsius, lum ad choro assisleulium moderamea. Porro facillime intelligetis, dilecli Fralrrs, quantum inde detrimentura paliatur fanclissima et venerabilis Ecciesia , sponsa Cbrisli, quam decet non liabere maculam aut rugam, praesertim in hac nostra aeiate tôt irapiarum cogitationum procellis agitata et super omnia, indifferentiae circa religionena morbo alllitta et consluprata. Dum enim inler alias verae Ecclesiae notas, sua anle onanes Unitas efl'iilgere, et a sectis disbidentibus illam discriminare debeat, populi, qui de interioribus rébus a solis apparentiis judicium adducuut, tôt diversilalum in rilibus testes, a se invicem postulant uirum vere sit una eadeuiqae super omuem terram ilia Ecciesia Calholica quœ etiam inlra lioiites unius Diœceseos tara sibi contraria videtur : iia ut, propter nostrum in servitio divino statum, Chrislus iu opinione Gealiura dividatur et religionis suse radius infusceiur et obnubiletur.

Taalœ perniciei lotque periculorura consoii jam dadum diu noctuque cogitantes , Palremque luminum instantissime elllagitantes, quaerebamus quonam modo , omnes nostroe Diœceseos Parochias , in illa tam sancta, tam desiderata, tam fidelium ulilitati et xdilicationi adaptata ritus ofliciique unitate complecti possemus : etpo.t longes cogitationum circuitus, omnibus studiosissime examinalis et omnimodo pensatis, jNobis visum est redeundum esse ad Litiirgiam Mairis- Ecclesiae Rornanœ, qncc, cum ipsa centrum sit unitalis firmissimaque verilatis colurana, Nos cum noslra genlc, contra \arietatum fluctus, mulaliouunaque leulaliones ïûimiet et lulabilur. Huic vero senteulioe tanto

magis adbxrcrc debuimus, quanto nulla alla niedia potuissemus adhibere quiu eveairet magna periurbalio reipublicse clirisiianœ iatra grcgcm ?>obis a divina volunlale pcrmissum.

^"î aiitcm ex remcdio (iat aliud malum , et ul scnsim crnnes eidem regimini non coacle scd spontanée se subavlltant, considerandum est majorera nostra; Diœceseos pariem o!im rilibus Romauis snbjacuisse, aiias vero partes ex diversis Diœcssibus fraclas Romanis uslbus fxlraneas remansissc. Di.-tingucndum est eliam iiiler officium pub'icuni a qnocumq'ie Sa::crdote pio obligatione ordiais sui recitandum, et oOicium qiiod nuncupabircus liturgicuracoram populo canlanduTî cl celebrandum.

Quiinis posîtîs et dislioctis, hoc declaramus et staluîmus:

1' A prima die anni 18iO, Liturgia Romana erit propria Diœceicos Lingoneiuis.

2' Ab eadem die in Parodiiis qnoudsm ad Diocesini Lingonensem pertinenlibus, oCBcium, riUis, cantns, cïremoniaD et omnia qu?e ad culîum spectant, Cent juxla regul:«s Liturgice Rominx.

ô" P^rochiis, qiue ad aliarum Diœceseum drcmrjacenii^im ritus nondnra omnino rcliq'ierunt, perroillimus qnidem ut, ad tempus, iitanlur suis propriis libris, sed volnmus lU sequanlur aliunde omaia qux describit et prœcepit Ordo pro anno I8J0.

4' Sacerdotes qui bue usque Breviarium jussu RR DD. d'Orcet edilum rccitarnnt, potcrunt quidem eadem recitalione sui cffîcii praeceptum adimpîerc; boriarnur tamen, et molius erit, ut omnes Ereviario Romand utantur.

Qnanqnam illud dccrclum nostrnm ad bonum sanc-ce Religionis noslra; et ad cura'ioncm mali publici sit enriissum, non ignoramus tamen aliquid forte molesti;e aut inquietudinis inda pUiribus even'um iri. Qiios roganius ul ad >>03 fi!i?!i ciim fiducia recurrant , non ut dîspensationem obiineaut, red ut diiïi-uUaies, si qnx sine, a T^obis oxplanenlur, utqun etiain mclius inlo'.ligant >'os ad hanc viam adduclos ejse, non aliq-ia nostra inclinatione vocatos, sed urgente necessitalc et conscicniia réclamante compulsos et coactcs.

Oranes vos igitur, Cooperatores et Adjutores noslri in Dcmino, obsecramu.i ut huic lanlo operi opem, quantum in Yobis est, aireratis, adeo ut sicul inler nos unus Domnius, una fidcs, unum Bap Usina , sit etiam populus unius labii.

Datum Lingonis, sub signo sigiroT-ie tostris, necnon et Secrelarii noiiri i^uhs'sçn'iiione, ia fe-to Çao'^ti; Thoresiaf, die l'o' Octoliiis, aarà rep. silit. 1859.

LITURGIQUJbS, 76?

KOTE C.

HiÇON IV.

TliO:Tias Reu , d'ancienne et noble extraction , naiiuil à Berkiiemstcad, dans le Hcrtfordslilre, l'an 1CÔ7, et fut élevé àWinlon et à Oxford, au moyen de certains fonds laissés à perpélnilô par Guillaume deWikoiiam, de glorieuse mémoire, Evoque de Win(on. Ayant ri'<;u les ordres sacrés, Kon commença "a précîicr h l'Eglise de Saint-Jean, aux environs de "Winion, et quant aux fruits et bénédictions altacbés à sa prédication, il l'emportait grandement fur tous les autres prédicateurs ; en sorte que plusieurs Anabaptistes rentreront dans le sein de ^Egli:^e et reçurent le Bap'.ôme de sa main. Il dormait très peu , afin de trouver au milieu de sa vie active le temps pour l'éiude et pour la prière ; il se levait habituellement a un 3 ou à deux heures après minuit, et môme souvent encore plus tôt, et il conserva cette coutume jusqu'au moment de sa dernière maladie, il devint Chapelain de la Princesse d'Orange , nièce du Roi , et se rendit eu Hollande, où il sut se concilier l'esiimc universelle par sa prudence et par son zèle religieux; mais il iinit par s'attirer la disgrâce du Prince, pour avoir auprès de lui intercédé pour un des courtisans qui avait séJuit une jeune demoiselle do la Cour; et c'est ainsi qu'il fut obligé de quitter le service royal.

Page 1