LEÇON VI
Le frère du Roi étant monté sur le trône, Ken se montra toujours GJèle dans l'exercice de ses devoirs, franc et loyal dans son langage. Plus tard, le Roi s'étant permis des empiétements, l'Evoque se souvint des droits de TLéritage du Chriit, et refusa constamment d'abandonner au bon plaisir du Roi la d rection des affaires de l'Eglise. Pour le punir, le Roi lui Qt subir la prison à la Tour, avec six de ses confrères. Mais le Roi ayant ensuite perdu son trône, Ken lui prouva sa fidélité, en refusant constamment de reconnaître la dynastie nouvelle , et il préféra sacrilier sa haute position dans l'Etat, plutôt que son attachement au Roi. Chassé de son Siège par l'autorité séculière, il mourut dans le lieu de sa retraite, en 1710. C'est ainsi qu'il sut rendre a César ce qui est à César, et a Dieu ce qui est a Dieu. Il était aussi ferme et énergique k la défense de l'Evangile, que doux et agréable dans ses relations particulières, et il supportait les contrariétés avec gaieté et résignation. Il possédait surtout dans un haut degré l'amour du prochain. L'n jour que la iomme de quatre mille livres sterling lui avait été comptée , il en distribua la plus grande partie aux Protestants, alors persécutés; et quand il fut destitué de son siège, tout ce qu'on tira de la vente de ce qu'il possédait ne s'éleva qu'a sept cents livres sterling. Quand les intérêts de l'Etat vinrent se heurter avec ceux de l'Eglise d'Ecosse , il disait qu'il avait grand espoir que Dieu aurait pitié delà branche anglaise de l'Eglise Anglicane, si celle-ci avait elle-même pitié de sa sœur d'Ecosse. Etant près de mourir, il coufessa encore sa foi, disant qu'il mourait daas cette foi Sainte» Catholique et Aposto'ique qui avait été reconnue de toute l'Eglise, avant la séparation de l'Orient d'avec l'Occident. C'est ainsi que Ken fut une lumière brillante et un reflet d(s sièc'es primitifs.
riN DL SECOND VOLLME.
CRITIQUE DES iîYMîVES DE SANTEUL,
Extrailc de l'IUymovw îIispanica du P. Faustin Arcvalot Jésuite,
Sei'iploros Galios in Sanîolii Viclorini Hymnis colebraiulis vix ulliiiii modum tcnuissc, qui eorum liac in re judiciu legiM'it , facile sibi pcrsuadchit, et arguniento esse possimt, (juîie in Disserfatione prœvia ad Hijmnodiam §. XXXX. num. JG7, etc., cxpiisiia suât, el notata. Non defaeruut laruen, qui nuiiîa , eaqiie non lovia, in hujusmodi Hymnis animadverlcnda v.cnscrcni ; quorum ego censuram proferre constiUii, non quod laudibus Sanîolii quidquam detraclum velim, sed ut, auJiîis, coîlalisquc inter se diversis hominum ejusdem naiionis scntcniiis, œquus rerum arbiter piudcnter, et iiicorrupte judicet ; lura eiiani , lU quid fugiendum, sequendfjnîvcsil in hoc lucubraiionum génère, facilius possit intelligi. Ac p-rimum quideni raihi occurrunt opéra quœdam posliiiuna P. JoanaisCommirii édita Parisiis 1704, in quibus s:inl ninUi llynini, videlicct 1:2. in Sanctuni Rlartinuni; 3. in SanriiimGildaidLini ; 1. in Sanctum Perfcctum Cordubensera Marlyrcnî ; 8. in Sanclani Drsulam , et socias Virgincs, ac îfarlyres; 1. in Sanctum Liberalurn , et socios Martyres; 1. in Sanctinn Saiurninum; 1. in Sanctum Augtistinurn ; 5. in Sanctum Nicasium; 2. inBeatnm Aloysiura Gonzagam ; .j. in Sanctum Sympborianum; !. in Sanctum Maximum. Mundiiies latini sermonis, et venasîas, quœ in reliquisCommirii operibus elucet, in Hymnis maxime eniinci; habita |)r;eterca est diligcuîcr raiio niodulaîionis Ecclesiaslicae. Crederts Commirium cura Sanlolio o!im amico , tune rivali, de palma po'^seos Hymnodicse ccrlaie voiiiisse. Nam,ut T. II. 49
ad id vcniam, de quo proposui diccre, Comniiiius plura cpigrammata adveisus Sanloliiim inicr hsec opéra poslhunia liabet. Mliil ille quidem slylo Santolii objicit; nara eum antea plurimum laudaverat , vel polius maximis laudibus a Sanlolio ornatus, miUuum rcddiderat.Mhilominus quoddam cpigramma gallicum Mcolai Boelci Praiclli laliniim fecit, in quo Hymni Santolii dicunlur ampuUis graves ; suo vero nomine Comniirius nihil fere nisi la?sani a Sanlolio amiciliaî fidcm quel ilur. Celerum Doniinus de La Monnoye dala opéra, et seveiitate censoria omnes Viclorini llymnos in cxanien revocavit. Tota ejus animadversio in noto opère, oui tilulus est, Menarj'iana , edit. Amstelodamens. 1715-1710. lom. 3. pag. -i02, etc., inserla est. Censor ususest collccîione HymnorumParisina, 1C98, in-12, apud Dionysium Thierry : eanidem ego pr.T manibus habeo.
1. In primo Hyrano, qui est aucloris anonymi, censor noiat tilulum, Sacris pignoribus , vulgo sanctis Rdlqum , quia sinipliciter pro lilulo reclius dicerelur , ««ndî5 Rdlquiis , quani Sacris pignoribus.
2. Pag. 2-2. In Hymno Johannis Baplislae Santeul junioris reprebendit biinc versum : Cum virgam quaticns impcrat aridœ , quod vox arida pro terra non accipiatur, nisi in sacris lilteris.
5. Pag. 173. In Hymno Claudii Santeul, in hoc versu : Quarn pio plangas Pater hnpioriim — Corde ruinam, negat flangere recle sumi active pro lamentari. cum accusandi casu.
Reliqui orancs hujuslibri Hymni auctorem babentJohanncm Baptislam Santeul seniorem , qui adicilo Santolii Victorini nomine solct appcllari , in qulbus h;ec aniraadvcrlit censor.
4. Pag. o. Tormenta quœ non horruil? De S. Barbara, qui versus efficit un contre-sens horrible. Sed foitassc Santolius inlerrogaiionem non apposuit.
0. Pag. 5. Fruisponso pro frui marito , alquc lûihisponsa pro uxore. De quo postea dicam.
0. Pag. 5. 5/ proie non terras replcnt pro Si proie terras non replcnt.
7. l*;ig. 6. YinclisUgant se mutuis—His conjugcs libcrrimi. De Chrfsto, ac S, Barbara, llaud rcctc diciliir; pcr ca vincula Cliiisium esse libcrum, neque a viiiculis, quibus se nuiliio ligant, Ciiristum, clS.Barbaram esse libcros.
8. Pag, G. Ad dulce nomen Barbarœ — Vanos tremores j)onimus. Cur tremores vani dicunlur?