PURGATOIRE ET TRADITION

Recueillons encore quelques textes décisifs qui établissent la perpétuité de la croyance chrétienne au Purgatoire, et par conséquent son origine divine.

Saint Augustin, Cité de Dieu, ch. XXIV : Neque, cniin de quibusdain veraciter diceretur, quod non ils remittatur, neque in hoc sœculo, neque in futuro, nisi essent quibus, et si non in islo, tanien reinitlerentur in fuluro.

Au livre VI contre Julien, ch. XV, n° ^5 : Et peccata quidem, inquit, nulla remit luntur in regno : sed si nulla remitterentur in judicio illo novissimo, puta quod Doniinus nondixisset de quodani peccato : non romittetur neque in hoc sœculo, neque in futuro ; quando sibi remitti sperabat latro ille qui dicebat : incmento mei quum veneris in regnum tuura.

Saint GuÉGOïKE le Grand. Liv. IV, Dialog. ch. 39 : In quà sententià datur intelligi quasdam culpas in hoc sœculo, quasdam vero in futuro posse relaxari.

Saint Bernard, Sermon 66, in Cantica n^ 11 : Si non credunt ig-ncm Purgatorii restare post niortem... querant ab eo, qui dixit, quoddam peccatum esse, quod neque in hoc sœculo, neque in futuro remitteretur.

Tertullien, Siih de Corona nesbiiis. (3 et 4 : Oblationes pro defunctîs pro natalitiis facimus... Traditio tibi prœteiidetur auctrix, consuetudo confirmatrix, Mes obscrvatrix*

Sub de monogamia. Parlant des devoirs de la femme veuve envers son mari, il dit: Pro anima ejus orat, et refrigerium intérim adpostutat ei, et in prima resurrectione consortium, et offert annuis diebus dormitionis ejus.

Saint Augustin. De cura pi^o mortuis gerenda : « In Machabeorum libris, legimus oblatum pro mortuis sacrificium. Sed etsi nusquam in scripturis veteribus omnino legeretur, non parva est universœ Ecclesiœ quœ in hac consuetudine claret aucoritas, ubi in precibus sacerdotis, quœ Domino Deo ad ejus altare îunduntur, locum suum habet etiam commendatio mortuorum.

Et cap. 4 • « Gum recolit animus ubi sepultum sit charissimi corpus, et occurritlocus nomine martyris venerabilis, eidem Martyri animamdirectam commen dat recordantis et precantis affectus, qui cum defunctis a lidelibus cliarissimis exhibetur, eum prodesse non dubium est iis qui, cum in corpore viverentjtalia sibi post hanc vitam prodesse meruerunt.

Non sunt prœtermittendœ supplicationes pro spiritibus mortuorum : quas faciendas pro omnibus in Christiana et Gatholica societate defunctis etiam tacitis nominibus eorum sub gêner ali commemoratione suscepit Ecclesia, ut quibus, ad ista desunt parentes aut filii, aut quicumque cognati vel amici, ab una eis exhibeatur pia matre communi.