‹ La faculté de théologie de Paris et ses docteurs les plus célèbres ...: Époque moderneChapitre 2 sur 372 · AVANT-PROPOS. IX · texte numérisé non relu

AVANT-PROPOS. IX

€ data, una sui pernicie, charior redditur atque aBStimatîor; « ex ejus namque crematae cineribus saluberrimum fieri, € ad fluenlis sanguinis compressionem, medicamentum € Dioscorides author est, qui eandem ustam, oculorum sicci- « tatibus bumore bénéfice temperandis, utilissime pronun- « ciat adhiberi.... »

Voici l'application de la nature de Téponge au livre de l«éomelius :

« Eam spongiae naturam, ne nomen solum obtineret. liber « studuit imitari; nam ubique fatente plenus contumelia « et putentis maledicentiae teterrimos habitus difflans, non « aliter posse videtur proûcere. et iis quaB audacissime tum € venerando praelatorum 'ordini, cum insigni Iheologorum « familiae intulit, vulneribus raederi, quam si illius justisc sima flamma exusti ac perditi cineres in pharmacum c transeant. »

Fétide comme Téponge, le livre de Léomelius ne pourra être utile que s'il est réduit en cendres.

L'heureux traité des Pyrénées avait été signé. Nicolas Le Maistre voulut le célébrer dans un Irenicus adressé au cardinal Mazarln qui l'avait conclu ^.

L'auteur entrait ainsi en matière :

« Quod erat publicum et solemne Galliarum votum, ut, «< post tôt cruentos conflictus, post commissas infinitis pras- « liîs atque obsidionibus nalionum, toto orbe christiano, « florentissimarum copias, honesta tantum et gloriosa pace « diuturnus ille inimicitiarum lumultus conquiesceret, et € prosperi armorum successus in felicitatem tutiorem desi- « nerent; id tara auspicato atque tempestive fecit potentissi- « mus et belli et pacis arbiter cardinalis Mazarinus, ut omni-

1. Irenicus $eu de pace panegyrica ad eminentissimum cardinalem Maxa- .rinum, Paris, 1659, in-4.

X AVAMT-PI0P08.

c bus fateri necesse sit, nec pacem maturius sine dedecore t fieri potuisse, nec bellum ulterius «ne faatu ac contuma- « cia prorogari. »

Après tant de gloires dans les combats et Inopportune conclusion de la paix, que pouvait espérer le grand ministre, l'habile négociateur? Joindre à raffeclion du roi, précieuse récompense, la commune reconnaissance de la France et de rÉglise :

a Tibi vero, Gardinalis Eminentissime, quid aliud speran- « dum, quam ut, [ad sacros principis nostri affectus, quos c amplissimam laborum mercedem existimas, communis ■ accédât utriusque reipublic« et civilis et ecclesiasticas venea ratio; utoallia debere se fateatur incompardbiii Mazarino c majores adhuc in pace.quam ex belio tam felici ac glorioso « triumphos; ut Ecclesia nomen tuum sacratioribus diptycis c insérât et negotium pacis tam sapienter atque magnifioe c consummatum^ tanquam certum ha&reseos ac impietatis c brevi ruiturae augurium, amplectatur ^ »

Nous avons, dans le troisième docteur, Claude Bendier^ un chanoine de la collégiale de Saint-Quentin, mort en 1697 ou 1698.

A ce titre, sans doute, il écrivit La défense des principales prérogatives de la ville et de V église royale de Saint- Quentin en Vermandois^ par laquelle il est clairement justifié que cette ville est Vancienne Auguste de Vermandois, et son église le siège primitif des evesques de ce diocèse ^. L*étude est naturellement divisée en deux parties,

Page 1