RÉPONSE DU GOUVERNEUR
DKS PRÉLATS, BARONS ET NOBLES DU ROYAUME DE HONGRIE, COMPOSANT LA DIÈTE DE PESTH ,
AU PAPE, QUI, APRÈS LA DÉFAITE DE RIGOMÉZO, A ENGAGÉ LES HONGROIS A S'ABSTENIR DÉSORMAIS D'ATTAQUER LES TURCS.
du 2-i juin 1449.
Beatissime Pater, Domine noster reverendissime !
Post humilem nostri recommendationem violatis nuper rébus, fortunaîque nostraB non parum adj umenti accessisse putavimus, quandoquidem aequam exspectationi nostrae benevolentiam e,x
parte Sanctitatis Vestrae , et metimur, et colligimus. Haec litteris primum, post honorabilis nuncii patris Valentini oratione patefacta, spemque, fiduciamque ingerit, ne suspecto casu belli, cum bello simul cadant anirni, neve ob fort un œ lapsum labatum pariter et diligentia surgendi. Multa debuimus apostolicae fidei, cujus favores plurimos legimus : item patrocinia, et curam, denique gratiarum copiara, at nunc quanto ampliora debebimus, si ejus opitulamine sublevati, collapsis rébus nostris statum reddere poterimus. Sed ad ea , quae praefatus pater Valentinus attulit, quse quidem tria fuere principalius, de conoordia et unione inter nos observanda, cobortatio admonitioque, item de casu belli nostri alta Beatitudinis Vestrae compassio, cum larga et hurnana subsklii et favoris promissione ad integrandam rupturam fortunae nostrae : praeterea de facto domini régis Bosniae, protectioni nostrae commendati, ceteraque in identidem grata vobis, et placidissima verba.
Apta sane, Beatissime Pater ! conditioni horum temporum haec ipsa legatio, exspectataeque illius benevolentiae bene memor, utpote in qua renovantur redivivi favores, fidesque, ac devotio excitatur. ltaque, dum imprimis de concordia, et unione suadetur, facile optateque consensimus, nempe, quam et nos ipsi unam, ac solam, nervum nostrœ reipublicae, ac nutricem reputamus. Cœterum, de clade suscepta, ubi Beatitudo Vestra compatitur, gratias paterno illi pio affectui agimus, habemusque : patimur certe angores, plus fidei, quam patriae; quo evenit, ut oblatum illud Sanctitatis Vestrœ subsidium magis optare liceat, quam petere, quo, et si non peteretur, tantopere jam indigere videmur. Verum ubi Beatitudo Vestra, consequenter in speciali addit, et monet, ut post hanc susceptam cladem,intra fines regni armorum manus contineamus, hoc quorsum, quove jure satius intelligi debeat? non satis compertum habemus. Otium enim nobis hic persuaderi videmus, et, utinam ! christiana quiète dignum, ac verendum restât, ne hoc ipsum otium negotii inopia, non requiescendi studium nobis constituât, praesertim, si opportuno subsidio his temporibus destituamur.
Otio, paceque frui, Beatissime Pater ! nobis semper in voto fuit, verum tamen, illo otio, quod patrise nostrae verum otium parère posset. Nam , et hactenus maxime pro tuendis finibus bellandi nobis cura fuit, ut videlicet comimus, insultan tium hostium, largius propulsarentur insidiae. Vnde, nunc manus armorum, citra fines continere, quid aliud erit, quam vicinos hostes, intra eosdem fines viciniores excipere? Equidem vires hostium expert* nobis ab suscepto incommodo magis sunt, quae forte necdum satis nota fuere, erantque cognitione dignissimae. Animo, sollicitudine , ope et npora opus est, quae, ut feracior fiât, plura in id ipsum cogitare, eversa, quam stante fortuna, oportet. Caetera Sanctitatis Vestrae judicio committimus, de quibus plura Venerabilis Dominus Nieolaus Decanus Orator noster, ex nostra mente bene edoctus, explicare poterit, instabitque apud Sanctitatem Vestram, ne omitlat curam suam de nobis, neve languere patiatur sollicitudinem nostram, adversum hostes fidei, quam nobis, praesertim, hoc interregno durante, plus nécessitas affert, quam volun-
