L. il^ c. i3. De episcopo Aretatensi sanato

Arelatensium nichilominus Manasses felicis mémorise prœsul, corruptibili carnis sarcina depressus, «egritudinis a lecto non surgebat. Instabat autem dies soliempnis^ dies qua Hlius Dei de Deo pâtre ante ssecula genitus in fine saeculorum^ clausa porta Virginis , visi-

bilis et passibilis nasci digimtus est nobis... Ckmvenientibus igitur ad ecclesiam Christi fidelibus^ episcopus etsi languens super intendebat^ magis satagens ex animœ salute quam de corporea valitndine. Nimirum qui lumen positus fuerat super candelabrum ut luceat bis qui in domo I)ei sunt^ eo quod officimn pastorale sollempnitati debitum exequi non valebai^ anxiabatur aniino pietatis, Dominum salutis auctorem interpellans , aut exirai de mundo^ aut Ha sibi restitui nt commisso fuugatur ministerio... Assistentibus quoque s3)i minîstris prœcepH ut întroferretur ecclesiam, spe divifûtus concepta salutis, et armis amictus spirituaUbus, celebriter exeeutus est divina , salute corporis per gloriosse Yirginis patrocinim» recepta. Dehinc ad Rocalaador venit et gratias retulit.