L. n ^ c. 38. De abbatis Cluniacensis curatione

Stephanus, venerabilis Cluniacensium abbas^ languore gravi languebat^ ordinatisque temporalibus velut ad extrema perductus^ salutis suœ non immemor^ accepte viatico, domum cordis purificaverai^ cœlestis régis aditurus curiam. Fratres quoque consilii sanioris ecclesiœ^ pro patris decessu turbati, quis ad tantorum regimen post eum idoneus esset^ eo quod qualitates noverat omnium^ humillime requirebant. Abbas autem istud in suo non pendere arbitrio respondît cum canonice concordi electione substitui debeat pater. Attamen super bis et cseteris^ vita comité ^ cra^ino se responsurum eis denuntiavH. Ipsa nocte^licet caro flagelle Domini graviter flagellarëtur» manens apud se^ Deum Deorum in cubili cordis speculabatur et Domini matrem virginibus aliis mitiorem^ altiorem et meliorem^ quaa laus eat omnium, lux caecorum, pes iapsorum, spes reorum^ indeficiens angelorum gaudium, mediatricem inter se et nobile ouus suum redemptorem nostrum desiderabat^ et super sospitate corporis atteirtius oiâbat. Yerum quia cor contritum et hupiiliatum régi regum complacet^ exaudiri et sanari meruit. Facto autem mane, fratres ecce responsum abbatis adsunt audituri. Sed abbas ^ solito hilarior et cor^ pore sanior^ undemirati deliramentum putaverunt^ dixit : « Paretur nobis mensa solito copiosior^quia regulariterhodie cum fratribus nostris epulabor. Ënimvero Dei genitrix perpétua virgo de Rocamador impetravit a filio me saluti reddi^ quatinus proprios corrigam reatus et subditorum impunités non perferam excessus. » Nec mora, pro collato bénéficie cum multis fratribus imperatricis mellifluae adiit ecclesiam . gratias redditurus et miraculum reiaturus.

IndpU prologus in terlicmparlem.

Opère precîum duximus io lucem adducere quod negligeot^ et sub âl^tio non decrevimus prseterire^ etc.