LA CHANSON DE LA BRISE
Et je porte à l’écho fidèle Les doux sanglots du rossignol.
J’enchante la mélancolie Par mes accents mystérieux, Quand, sur les harpes d’Éolie, Erre mon souffle harmonieux. . .
Délices du cœur qui soupire,
Je sais, pour charmer la douleur,
Faire vibrer comme une lyre
T ac rompQiiv ri n coiiIa vnI TCU F «
tthe cords ; lainte torts. . .
d je passe, 3lé, pace, xilé.
ics,
déserts,
nés,
certs.
AJ 30 M02HAH9 AJ
alôbiï orbad ù anoq 9[ l3 dongbaoi ub 2loigr)B8 xüob zoJ.
nloanfibm fil -jjrierbna'l.
)CUOhàî?. (ftî 8îfI930B asm IB4!
rilori'h 8oq c.rl *oi tu* fbrifiuP . .ruai norme ri sfftuog norn an H
, j'IiqüOà tijjj ÜJiXJ'J ub 2 9 9 1 b CI
.inalüob cl -ofmDfb inoq ;2ÎB8 al jiy! an u jrrirribD naidiv aiieH moinolq olncs nb xucarnfii 89 J
ariJnidü'iëî ub agBlIiurit nA , abooDDfi aîné rbuoi ab abiq al jJnifilq 9lbni9Jè a nu aiiqgni'l . . . gttom 89l tria èrbnaq asiq^a uA
.o**fiq j[ bxifiup xuijanfid giron *92 ancCl çüloario'j Jaa léfnnoanq jJ
lOfiqas'l 219YB1Î é tülov 9( /ri
îrirxod 9b èrtfûlq ?.ol i9rbè<?
(<üiiüin cal irrneq aJncnri t8m*ob o'iîiob xuatv aob nio? ijA