II. TEXTE NORRAIN

réru tveir â bâti m^8 dorgar isînar at smâfiski. Vindr rak Stâ î haf ût Sreir brutu t nâttmyrkrî vi8 land; ok gengu upp; fundti kotbônda eînn. Srar vâru îreîr um vetrinn»

Eerling fôstraSi Agnar, en karlGeirroS, ok kendi bânmm raS.

At vâri fêkk karl S^eim flkîp; eh er â^au keriîng leiddu d^ til strandar, d'à mœlti karl einmttli ViS GeirrôS.

â^eir fêngu byr, ok kvâmu tîl ntëSra fl)8ur sîns. GeirrôSr var fram î skipi; hann hliÔp upp â land, en hrattût sklpinu ok mœlti ; ^rFar Srû nû â'ar er Smyl ' JiafiS^ik». :•

Skipit rak î haf ût; en OeirrôSr gêkk upp til bœiar. Hanum var âtu* vel fagnat. En fa5ir hans va^ â^â andaSr. GeirrôSr var 2râ til konurigô tekinn, ok Vàri ma5r âgœtr.

ÔSinn ok Frigg sâtu î HliSskiâlfu, ok sa um heima alla.

OSinn mseltî: « Sêr Srû Agnar, fôstra S^inn, hvar chann elr born vi5 Gygi, î hellinum?; en GeirrôSr « fostri minn, er konungr, ok sitr nû at landi. »

Frigg segir : «Hann er matnîSingr sa* at hann kvelr «gesti sîna, ef hânum Srikkia of-margir koma.»

OSinn segir at Srat èr in mesta lygi. S^au veSia uin â^etta mal.

Frigg sendi eskiiney sîna Fullu til Q^irrôSar. Hon baS konung varask, at èigi fyrgerSi hâHum* fiôlkunnigr

maSr sa, er â^^r^ yar kominn î land; ok sag5i d^atmark â, at engi faundr varfivà ôlmr) at ft hann muûdi hlaupa. En â^at var inn mesti hêgô^i, at GeiirdSr konangr vœri eigi matgôdr: ok Srô Isetr hann bandtaka Srann mann, er eigi vildu hundar â jrâ3a.

Sa var î feldi blâm; ok nefndisk Gh*imnir; ok sagSi ekki fieira frâ sêr, Srôtt hann yœri at^-sporSr.

Konungr lêt hann pîna til sagna, ok setia milli elda tveggia; ok sat hann â^ar âtta nœtr.

GeirrôSr konungr Âtti d'à son tîu vetra gamlan; ok bêt Agnarr eptir brd&ur hans.

Âgnarr gèkk at Grimni, ok gaf hânum hom fiilt at drekka; sagSi at konungr g(5rSi illa, er hann lêt pîna hannsaklausan; Qrimnîr drakk af.

d^â yar eldrinn . syâ kominn , at feldrinn brann af Grimni. Hann kvaS :