V. pi. haut, p. 398, n

5. «Hœc adparet proficisci ex paradoxis suspicionibus Viri de re litteraria raeritissimi, cujus ideô nomini parcendum censemus, quum sciamus, eas a multis in pessimam partem accipi; quasi plerosque veteres, certè profanos scriptores voôstaç reos faciat et inaudita censura Senatu litterario raovere velle videatur, malo ad sacros etiam auctores perventuro in pari, ut adversarii putant, caussa... Certè seculo XIL confictos non esse, qui habentur veteres (codices) innumeris quidem argumentis evinci potest, neque ea res nostrse hic est disputationis».Suit le passage cité pi. haut, p. 14, n. 6. V. aussi son jugement contre l'hypfrcritique du P. Maimbourg. Wegele, p. 649, n. 1.