‹ Les derniers Carolingiens, Lothaire, Louis V., Charles de Lorraine (954-991)Chapitre 142 sur 382 · Voir page 88, note · texte numérisé non relu

Voir page 88, note

4. Gesta ep.Camerac.y 1. 1, c. 101 : «...Karolumducem régis Lotharii fra- « trem quem Otto imperator multis beneficiis conductum ut fraternis « motibus secum fortior resisteretciteriori Lotharingiae sub seprefece- « ret ».— Slgebevt^ C hr o no g r.: a 97 7. Ducatus Lotharingiae datur Karolo « fratri Lotharii régis Francorum, multis insuper conducto beneficiis ut « etipse ab insolentiis désistât et fratris sui Lotharii motibus obsistat. « Filii Ragineri ut pro se viriliter agerentanimati Francorum auxilio et « affinitate (Raginerus quippe Hathuidem filiam Hugonis, postea régis, « Lantbertus vero Gerbergam, filiam Karoli ducis, duxere uxores) « in terra patrum suorum relocati sunt». — L'expression desGesia ep. Cam'fr. « citeriori Lotharingiae, etc. » démontre que Charles n'eut (fue la Basse- Lorraine et non la Lorraine tout entière comme le soutient Besly dans sa dissertation : De quelle Lorraine Charles, fils de « Louis d'Oulremer, était-il duc? Sous savons d'ailleurs que le duché de Haute-Lorraine appartenait à Frédéric. Enfin dans la lettre de Thierry à Charles (Lettres de Gerbert, éd. Havet, p. 26), le passage : « brevi tu Lothariensiura regni angulo latitens », achève de montrer que l'étendue des possessions de Charles en Lorraine n'était pas considérable. Otton II ayant quitté la Lorraine en juillet 977 (le 29 il était déjà à Magdebourg. Voy. Giesebrecht, /a/trô., p. 119), Charles a dû recevoir l'investiture en juin; ce qui placerait le concile de Saint-Macre en mai 977. Voir p. 88, n. 1. — Giesebrecht (Jahrb., p. 38 et n. 3), Witte (p. 28-29), Kaickstein (p. 338-39), Matthaei (p. 41-42).

Page 1