De clerico a melancolia sanato (II, xvi

In primevo juventutis flore, Mathiam Latoriensem (1), clericum de Guasconia, melancolia gravatum, uterque parens non sine diffîcultate ad Rochamador perduxit. Furebat et clamabat, vestes suas et aliorum laniabat, seque preceps precipitio nisi retineretur dare nitebatur. Si forte pre oculis codicem habebat, velut litteram non didicisset, expers erat omnis scientie. Verum quia orationibus, jejuniis et eleemosynis ceterisque misericordie operibus instare jubemur, eo quod « multum valet deprecatio justi assidua » (2), que Mater est misericordie, visceribus misericordie meta, juvenem sanavit. Quare tam ipse quam parentes, ineff"abili gaudio gavisi, laudes et gratias gloriose Dei retulerunt genitrici.

(1) C'est la forme donnée dans les trois manuscrits. On trouve ailleurs Lactoren. . . et Lectoren.

(2) Jacob. V, le.