Faucon guéri

Mathieu, duc de Lorraine (1), avait un faucon auquel il tenait beaucoup à cause de sa grande valeur. Or, un jour,

duos boves. Quos cujus fuerant per dévia circumquaque diu requirens tandem invenit, furesque débâchantes amentes cognovit. Tune quidem in laudem erumpens Virginis cujus nutu, cujus ductu sibi depositum, sibi commendatum, pecus receperat, ubique quod viderat predicabai, ubique amentiam latronum divulgabat. Rediens ad propria, redire non distuht ad ecclesiam de Rochaniador; bovesque cereos offerens miraculum retulit, adhuc flagelle Domini mahgnos flagellari non tacuit.