LES ABBÉS D'ORVAL
34. Suffectus defuncto Mathiae est vir ità praestabilîs, Lambertïts de Waignie nomino, qui ex vivis exccssit anno 4562. (Sous Philippe II d'Espagne.)
35. Dominions à Sathanaco, in demortui locum succédons, cùm vitae moribus tùm sapientiae doctrinà, sibi commissum gregem aedificare studuit, et in tantùm, sanctae conversalionis fidei, pietatis, et innocentise decorus, habebatur habilibus, ut quidam alterum Bernardum cum àffererent; obiit anno 4570. (Sous le roi Philippe H.)
36. Cûni id temporis, haeretici vesania incredibili Ecclesiam grassarentur, lit in aliis Europœ partibus, aiquc in Belgio, templa, altaria, imagines, monasteria demolii entur, sacra profanarent, dei viventis et sempiterni nomen et terribile , adhsec divos omnes et Ecclesiam blasphemis vocibus proscinderent , magnus Hispaniarum Rex Catholicus , Philippus secunduSy ejus modi malis occurrere cupiens, inito cum suis concilio, oportunum ccnsuit ut, per Belgii tractum varii, de novo insiituerentur Episcopatus ; quatcnus his prœfigcndi doctrina, vigilentià, j>ietatej insignes viri sic de grege suo presse contenderent, ut malum istud ne longiùs latiùsque serperet in animum hominis reprimeretur.
Cum verô necesse foret hujus modi novorum Episcopatuum Praisulibusdotem undè decenter sustentarentur assignare, visum fuit (ubi alia non succurrebant média) quibusdam eorum monasteria, sub cerlis conditionibus, eum in finem unire, quod et in pluribus Rege Catbolico instante, et summo PontiGce instituenle, faclum novimus. Erat autem etiam propositum Luxemburgi, ut in aliis locis, proprium , qui toti ci provinciae in splritualibus praoemineret , et Episcoputn ordinare ; quae scilicet causa fuit et occasio cur monasterium Aureae Vallis, per integrum septennium, Abbate orbatum permaneret, monachis nimirùm prohibitis ad electionem novi PraMati procédèrent, nô fortassis, eo ordinato, Episcopus Luxemburgi instituendus diflicultatem pateretur dotem indè percipiendi. Verùmtamen quamvis ad tredecim Episcopatus, in diversis Belgii partibus, tùm eximerenlur intanlùm, tamen valuil Arcbiepiscopi Trevirensis, Lcodiensisque Anlistitis et aliorum, qui ex indè praejudicium inferri praetendebant, obsistentia, ut Episcopatus Luxemburgi noviter haudquaquam institueretur, sed omnia inibi io
suo antiquo statu persisterint.
LES ABBÉS D'OltVAL.
His igitur ità tùm constitutis, Aurai) Valli in abbatcm, à Rcge Catholico, lanquam Luxemburgonsi Duce, denominatus est Lambertus à Villario, vir simplex et pius, qui cùm aliquaradiù monasterium suum per se quam optimè rexisset, nec non ob œtatis gravedinem, eo in munere prosequendo, satis se sentiret idoneum, coadjutorem sibi dari petiit, qui onera istius Prœlaturœ, tam in temporalibus quara spiritualibus, aptiùs sustineret. Sua3 postulationis tandem optatum impotravit effectum, dato nimirum sibi in coadjutorem, autoritate Regiâ, Lamberto ab Hansimbourg , monasterii pridem, à mullis rctro annis, Priore. Abbas ipse, senio confectus, non longo post tempore, id est anno 1589, viam carnis universaî est ingressus.
37. Ejus dignitalis apicem deindè consecutus Lambertus ab îlansimbourg, coadjutor pralibatus, patriâ Leodiensis, monasterium, eu m abbatis titulo, laudabiliter administravit, obiitque anno Domini 4596.
38. Huic fratrumsufTragtis electus, et à Regiâ Majestatc denominatus, suceessit ejusdem monasterii religiosus Remaclus Servais à sancto Huberto, qui ecclesiam diligenti cura etiam nunc gubernat.
Berlholet, t. ni, col. 2, continue cotte liste de la manière suivante :
39. Il intcrcalle D. Adam entre les seizième et dix-septième abbés ci-dessus, comme ayant tenu la crosse en 1 272.
40. Il cite aussi Jean de Chiny, comme ayant gouverné la maison dans l'intervalle de 4325 à 4 342.
41 . Il intcrcalle encore Nicolas III, commo intermédiaire entre Robert de Preney etThéodoric d'Ansart, et il le place à la tète du monastère, en 4356.
Nous trouvons ensuite sur la liste de cet historien :
