Ὄνομα (29) — ὀρνέων (31). Int

66. Καὶ μὴν ἑροῦ : ᾿Αντὶ τοὺς πόδας — ὑπὸ τοὺς πόδας (Adn.). Observ.

où

La lecon du ms. est τοῦ σπόδας, Dübner τοῦ oxo, le redoublement de la consonne dans l’interligne, pour: indiquer le pluriel, se rencontre fréquemment dans le ms. Inf.

68. ᾿Επιχεχοδώς : Καὶ τοῦτο (40) — τὸ σχῶρ (47). Var. Au lemme R? ἃ corrigé la lecon de R1 et écrit ὑπεικεχοδώς, | ἔπαιξεν (46). Int.

Ibid. Φασιανικός) συχοφάντης παρὰ — εὑρισχόμενος (48).

10. Ἡττήθης τινός : Φυσιχόν (53) --- νενικηκόσιν .(2). Var. καὶ est ajouté après τοῦτο (53). Inf.

82, Μύρτα χαλεῖται ὅτι τῆς μυρσίνης καρπὸς, ὃς ἐστιν οἰκεῖος ὄρνισιν εἰς τὸ ἐσθίειν, σέρφος δὲ σχωληκῶδες ζωύφιον. nf,

Fol. 54 verso, vers 88.