TRAUTMANSDORF
TRAUTMANSDORF (Thaddæus), auteur | «a suppose. ob RL.
De tolerantià ecclesiasticà et civil, ad Josephum Il. Ticini, 1783, in-8.
Le comte de T. mourut évêque d’Olmutz et cardinal ; on attribue cet ouvrage à P. Tamburini et à J. Zola, professeur à Pavie, où T. étudiait à cette époque la théologie et le droit. Voir de longs détails dans Melzi.
TREBELLIUS (Theodosius), plagiaire.
Latinæ linguæ promptuarium. Basileæ, 1542, 1545, in-fol. b On signale cet ouvrage comme copié dans le » The-
saurus linguæ latinæ » d'Henry Estienne. (Voir Melzi.)
TREBONIUS RUFINUS [MErRMET aîné |.
Voy. IL, 851.
TREMOGINUS (Alexander) [ Antonius GATTI].
Præmonitio ad lectores dissertationis politico-historiæ juridicæ (1729). (M.)
: TYRO 1276
Batavia sacra sive res gestæ apostolicorum virorum, qui fidem Bataviæ primi intulerunt. Bruxellis, 1714 seu 1755.
in-fol.
TURLUPINUS DE TURLUPINIS [J.
Hormawx]. Voy. IIT, 862.
TURPIO (Felix), Urbevetanus [Faustus SOCINUS |.
Sebastian: Castellionis dialogi quatuor de prædestinatione, etc., cum præfatione.
Per Theophilum Philadelph. 1578, in-16.
— Goudæ, 1613, in-8.
TURQUET DE MAZERNE [Pr. SEGuIN et M. AxakiA|. Voy. IIT, 865.
TYRO litterarius [J. Narpius, medicus florentinus|.
Multa mulctræ, apologeticon. Florentiæ, 1638, in-4.
d- ; ire Get ouvrage concerne le traité de Fortunius Licetus : : Je SAES AS E:Sa TEL UT Huso « De duplici calore corporum animalium ». Utini, Fr. VAN HEUSSEN|]. 1636, in-4. À. À. B—r.
UBALDUS
UCEHTMANNUS
UBALDUS ({Sinibaldus), jureconsultus | d
[Hippolytus À CoLLiBus|.
De nobilitate axiomata. 1589, in-8.
Réimprimé en 1593, à la suite du « Princeps », du même auteur,
UDEN, medicus Utopiensis [forsàn 3. B.
RasARIUS |.
De Galeni librorum editione judicium (pro editione Valgrisii, 1562, adversüs editionem Juntarum). 1565, in-8.
UDENIUS DE NULLY [Servatus BELLA- ÿ rIUS Andinus |.
Altercatio Harpugi et Hursobii. |
C'est le même ouvrage, avec un tilre changé, que la | « Disceptatio » de Servius Albertus. Voir ce nom. (M.) |
UCHTMANNUS {Alardus), vir clarissimus | BEVERLAND |.
Toù vüv êv dylots, vox clamantis in deserto, ad doctissimum juvenem Hadrianum Beverlandum. Medioburgi (1681), in-19, 61 p.
On attribue cet ouvrage à Beverland lui-même. David Clément, « Bibliothèque curieuse », t. III, p. 277. Ce bibliographe nie l’existence d’une seconde édition ; je l'ai sous les yeux ; elle est intitulée : « Vox clamantis in deserto ad sacrorum ministros; in primis ejectos baud ità pridem in M. Britanniâ et Hiberniâ, editio secunda, priore emendatior ». Vlissingæ, 1671 (lisez 1681) in-19, G4 p. Cette édition est tout à fait anonyme : ce qui confirme la conjecture que Beverland en est le véritable auteur.
On a eu tort de dire, principalement dans la « Bio