‹ Lettres d'Abailard et d'HéloiseChapitre 33 sur 45 · CAP. III · texte numérisé non relu

CAP. III

Petrus dialecticus, cognomento Abailardus , subtili abusus ingeiiio, aliqna conscripsit, inter quîB excellunt libri Theologioî, et liber, cui tituliis , Scito te ipsum. Composuit et metrico stylo Hymnos in monasterio, quod vocatur Paraclitum , decantandos.

CANONICUS SANCTI MAHÏIN[ TUROISENSIS,

IN CIIRONICO AD ANNUM MCXL.

Tune Seiionis présente rege Ludovico , episcoporum et abbas tum factus est conventus contra raagistrum Petrum Abailardum,

2U TESTIMONIA VETEUIM.

qui quûdam profanA verborum et sensuum novitate Ecclesiam perturbârat. Qui ab eis intcrpellatus, et de juslitiA veritus, ad apostolicae Sedis audientiam appellavit,et sic evadens non multo post Cabiloni, apud Sanclum Marccllum obiit. Construxerat enim cœnobium in territorio Trecacensi , in prato quodam ubi légère solitus fuerat , quod Paraclitum nominavit , in quo sanctimoniales plurimas congregavit, et qiiamdam religiosam feminam quondàm uxorem suam , litteris latinis et hebraïcis eruditam, eis abbatissam praefecit. Quœ verè ipsius arnica , magnam ei post mortem in assiduis precibus fidem servavit : corpusque ejus de loco ubi obierat, transtulit ad prœdictum cœnobium , in cujus tumulo hoc epitaphium est insertum.

Est satis in titulo , Petrus hic jaccl Abailardus. Cui soli patuit scibilc quicquid erat.

Haec nàmque , sicut dicitur , in œgritudine ultimA posita praecepit, ut mortua intrà mariti tumulum poneretur. Et sic eAdem defunctA ad tumulum apcrtum deportatA, maritusejus, qui multis diebus antè eam defunctus fuerat, clevatis brachiis illam recepit, et ità eam amplexatus brachia sua strinxit.

TliADVCTIOS.

A celle cpojjue, il se tint à Sens un concile auquel assista le roi Louis, Il une foule d'évèques cl d'abbés. Ce concile élail réuni contre le niaîlre

ri:S I I MOMA V !•: I 1:1; l m. 2'».'i

iMcrrc Ahailanl, «fiii avait Jrh^ le (nmlttc daiin rK^lisc par l.i iioiivrauU'r l»r(»raii() (le ses parolrs rt non iii(cr|tn'(alioii «Irs du^'ini'H rrliKioiiK. liilcrrogé, mais se «ItMiaiil de lu jii.^licr dr si-h jn^'s, il m a|i|icla an Saiiit-Sii'gc, cl se relira potir aller bieiHôl mourir à CJiAloiis, «i.ms le roiivent île Saint- Marcel.

Il avait eonstruH sur le territoire de Troyes, au milieu «rniie plaine oii il avait cunltime «le faire ses lectures, nu ermitage (lu'il nomma l'araclcl. Il y rassembla un grand nomI)r<> de religieuses , et mita leur tèle, en qualité d'abhesse, une pieus(^ femme qui avait été autrefois son épouse, cl remplie de la science des lettres latines et hébraniues. KIlc fut bien véritablement son amie, car a|)rès sa mort elle lui conserva, au milieu de ses prières conlinuelles , la lidélilé autrefois jurée, lit transporter son corps dans ce même couvent , et graver sur sa tombe l'épitaplic suivante :

Un nom sulTil à la gloire de ce tombeau : ci-gil Pierre Abailard. Seul il a su tout ce (ju'il est possible de savoir.

On rapporte que, touchant à sa dernière heure, elle ordonna que son corps fût déposé, après sa mort, dans le tombeau de son mari. Sa volonté fut exécutée. Mais quand elle fut portée dans le tombeau, et que le cercueil fut ouvert, Abailanl , qui était mort longues années auparavant, étendit les bras vers elle pour la recevoir, et les referma dans cet embrassèment.

Page 1