LIX. DE EO QUI AD MALLÙM VENIRE CONTEMPSERIT

Si quis ad malium venire contempserit^^°, et quod ei a raginburgis " judicatum fuerit, implere distulerit, si nec de conpositione^*^^^ nec ulla lege fidem facere voluerit, tune ad régis praesentiam ipsum mannire débet. Et ibidem duodecim testes esse debent, qui per singula placita jurando dicant, quod ibidem fuissent ubi raginburgi ei judicassent, etiiie decretum judicium contempsisset. Iterum alii très jurare debent, quod ibidem fuissent , post illum diem in qua ei ragimburgi judicaverunt, ut aut*^ per seneum, aut per conpositionem se educeret; boc est, de illa die in quadraginta noctes, in mallo iterum solem culcaverit, et nullatenus legem implere voluerit. Tune eum débet mannire ante régis praesentiam ^^^, in quatuordecim noctes; et tria testimonia jurando dicant quod eum mannisset. Quod si nec tune venerit, et ista omnia novem testimonia conjurando*^quae superius diximus vera esse dixerint, similiter ei iterum solem culcet, et illos très testes ibidem babeat. Ubi culcaverit solem, et ista omnia conpleverit qui eum admallat, et ille qui admallatur ad nullum placitum venire, nec per legem se educere^ noluerit, tune rex, ad quem mannitus est, extra sermonem suum esse dijudicet*^^^; et ita ille culpabilis, et omnes res suse erunt in fisco, aut cui fiscus dare voluerit. Et quicumque ei panem dederit, aut in bospitium colligerit, etiam si uxor ejus propria sit, dc dinariis, qui faciunt soiidos xv, culpabilis judicetur; donec omnia, quae ei legibus inputantur, secundum legem conponat,