LEO PP. XII

Venerables Fratres Salutem et Apostolicam Benedictionem.

Garitate Ghristi urgente Nos, ut fructus passionis ejus in omnes, quantum divinitus concessa nobis, licet indignis, potestate possumus, derivandées curemus; insignibus fidei, pietatie, omnisque virtutis exemplis tum incolarum hujus urbis, tum advenarum, qui frequentissimi pro conditione temporum huc universalis Jubilæi causa convenerunt, magnam in spem erecti fore, ut ubique studia eadem Fidelium ad utilitatem animarum suarum, ad Dei et ejus Ecclesiae gloriam excitentur; votis item vestris obsecundantes, Venerabiles Fratres, et Principum Catholicorum, quibus vera felicitas cordi est gentium sibi subditarum, quemadmodum à fei, rec. Prædeccessoribus nostris Benedicto XIV et Pio VI factum est, Ecclesiæ thesauros, uti Romæ elapso

anno sacro, ita in universis orbis terræ regionibus aperiendos in Domino putavimus. Proinde Constitutionem ad universos Christifideles edidimus, qua dJubilæi ejusdem indulgentiam extendimus, et quæ pia opera, quoque temporis spatio ad eam consequendam praestari debeant, item permissas arbitrio vestro facultates injuncta opera commutandi, aut redigendi, eorum commodo qui impediti legitime fuerint, indicamus, eamque, ut per Vos cognosci ab omnibus possit, Vobis mittimus. In re autem hujusmodi quam necessaria opera vestra sit, quantaque Vobis contentione sit laborandum, ut felices consiliis nostris exitus respondeant, nihil necesse est dicere. Tantum enim boni ex solemni hac anni sacri celebratione pereepturi sunt populi, quantum diligentiæ studiique ad se, uti par est, præparandos adhibuerint ; ut autem plurimum adhibeant, id ex curis pendet, quas in id, pro munere officii vestri pastoralis, impenderitis. Agnoscant igitur per Vos quid et quantum illud sit quod eis tribuitur. Ostendite thesauri pretium quem reseramus, et quam facile omnes possint ejus divitiarum esse participes, tum ob anplissimas, quas ministris Pænitentiæ concedimus facultates peccala remittendi, tum ob-ipsam operum naturam, quæ imponuntur peccatis expiandis. Scilis quanta fuerit ea in re disciplinæ severitas in Ecclesia ante sæculum quartum decimum. Quicumque pro sola devotione, ait fel. rec. Praedecessor noster Urbanus IT in Concilio Claromontano, # non pro honoris, vel «pecuniæ adeptione, ad liberandam Ecclesiam Dei Jerusalem «profectus fuerit, iter illud pro omni pœnitentia reputetur. » Neque sane aliter tune concedi plenariam indulgentiam solitam fuisse novimus, quemadmodum verba illa referens doctissimus ac piissimus Dei servus Beatus Josephus Maria Thomasius Cardinalis animadvertit. « Hanc, inquit, plenariam indulgentiam, ‘ «in qua opus injunctum gravissimum erat sumptibus, incom- « modis, laboriosissimis itineribus, et imminentibus vitæ pericu- « lis, ut potius videri possit immutatio pœænitentiæ, quam hujus «absoluta relaxatio......hane, inquam, plenariam indulgentiam « pro terra sancta alii postea Summi Pontifices semper confirma- «runt.» Lenitatem piæ matris Ecclesiæ imbecillitatem miserantis filiorum suorum, quæ nunc onera tanto leviora ac faciliora pro bonis pretium omne excedentibus imponit, Fidelium considerationi proponentes, illud certe assequemini, ut nemo tam mollis

et negligens ré parare. Cave cepla. ut verl » ipsa leviora , Sancto, in £ » 1ræ. » Quart sed nihil om redigant hom commiserunt ac sincere CO damque Dei Ï cabilem præb , mel a pecca » accepto Spi y Spiritum Sa

Eam ob ca!

solemni indic operis exitun modi human Domini tum salutis anima tiis, ac Jubil tiani institut gravissima 0

Sibi igitu potissimum | » ne CSSS :

, meo sceler.

Vos, quoad | geritis verbi culcent auri tus: «nisi Doceant, id re, quod im mine, ad t injuria sit severitate ] quæ paral:

spem in om

de GÈE voue

et negligens reperiatur, quin bona illa velit tam parvo sibi comparare. Cavendum tamen est diligenter, ne inde occasione accepta, ut verbis utamur Sanctæ Synodi Tridentinæ, « peccata vipsa leviora putantes, velut injurii, et contumeliosi Spiritui , Sancto, in graviora labantur, thesaurizantes sibi iram in die niræ.» Quare Ecclesiæ quidem ea in re ostendatur liberalitas, sed nihil omnino diligentiæ, atque industriæ negligatur, quo redigant homines in memoriam quæcumque contra Dei legem commiserunt, eaque dolentes ex animo, ac detestantes integre ac sincere confiteantur, atque inde magis ad admirandam amandamque Dei benignitatem excitentur, qui se tam facilem ac placabilem præbeat iis qui nunquam satis plectenda impietate « se- , mel a peccati, et Dæmonis servitute per Baptismum liberati, et »accepto Spiritus Sancti dono, scienter templum Dei violare, et » Spiritum Sanctum contristare non formidaverint. »

Eam ob causam exemplum secuti Prædecessorum nostrorum, solemni indicto Jubilæo, divinum auxilium ad properum tanti operis exitum publice implorari jussimus, sine quo nihil ejusmodi humana potest imbecillitas, et frangi populo panem verbi Domini tum in templis, tum in plateis, quo ministrorum ope

salutis animarum zelo flagrantium, et catholicam de Indulgenüis, ac Jubilæo doctrinam doceretur diligenter, et de omni Christiani instituti admoneretur officio, et ad sinceram pœnitentiam gravissima oratione excitaretur.

Sibi igitur unusquisque vestrum, Venerabiles Fratres, hoc potissimum in tempore illud Prophetæ dictum putet : « clama, » ne cesses : quasi tuba exalta vocem tuam, et annuntia populo » meo scelera eorum, et domui Jacob peccata eorum » et ipsi per Vos, quoad poteritis, et monitu vestro sacri oratores, quos elegeritis verbis ac vita ad movendos animos maxime idoneos, inculcent auribus omnium, quod omnibus comminatus est Christus: «nisi pænitentiam habueritis, omnes similiter peribitis. » Doceant, idipsum, nas ut pœniteat, petere supplici prece oportere, quod implorabat verbis illis propheta : «converte nos, Domine, ad te, et convertemur : » ostendant, quanta in Deum injuria sit peccatum : incutiant salutarem animis terrorem severitate proposila divini judicii, ac suppliciorum acerbitate quæ parala sunt morientibus in peccato suo ; excitent vero spem in omnibus ab infinita Dei bonitate impetrandæ miseri-

cordiæ, qui se expectare affirmat, ut misereatur, cujus sunt voces illæ dulcissimæ : « convertimini, et agite pœnitentiam ab om. » nibus inquinamentis vestris, et non erit vobis in ruinam iniqui. »tas. Projicite a vobis omnes prævaricationes vestras, in qui. » bus prævaricati eslis, et facite vobis cor novum et spiritum » NOVUM...... Quia nolo mortem morientis, dicit Dominus Deus : » revertimini et vivite.» Ex quo illud facile consequetur, ut agnoscatur, quam dignus amore sit pater adeo bonus ac miseri. cors, indeque subeat consideratio, quam indigna tanta bonitate ratio sit eum offendere ; dolor denique intimus oriatur, ac de. testatio peccatorum, certaque ac deliberata voluntas vitam et mores emendandi.

Ila internæ ostensa pœnitentiæ necessitate, ad eamque COMparatis Fidelium animis, de eadem quatenus sacramentum est, diligenter doceantur. Admoneant eos ministri verbi Domini, æque necessarium esse illud degenerantibus post Baptismum, quam Baptismum ipsum nondum regeneratis, merito proinde dictum « secundam tabulam post naufragium,» qua una in æternæ salutis portum liceat pervenire : ostendant quo sensu doloris et humilitatis, qua fide, qua integritate confiteri peccata sua debeant; neque illud docere prætermittant, confessionem generalem persæpe utilem esse, certis autem in casibus omnino necessariam: abluta vero per absolutionem culpa, æternaque pœna condonata, temporalem plerumque superesse ; ita omnino divina exigente justitia, ut pœnis saltem tempore definitis puniantur ii, quorum sceleribus nec ipsa nullis definita temporis finibus supplicia satis digna fuissent. Sic præparatis animis Fideles sancti Jubilæi fructus adipisci poterunt ; sed ut opera qua par est pietate fiduciaque suscipiant, per quæ hoc tantum boni sint adepturi, vestrum erit efficere, ut intelligant, ac certum et persuasum habeant, relictum esse Ecclesiæ a mediatore Dei et hominum Christo Jesu inexhaustum meritorum suorum thesaurum, quibus et merita accedunt Beatissimæ Virginis Genitricis ejus, Sanctorumque omnium vi copiosæ apud Dominum redemptionis eo dignitatis evecta, cujus divitias hominibus dividere, in ejus esset potestate, quem Christus ipse visibilem pro se invisibili in eadem Ecclesia caput constituisset; ejus nempe prudenti arbitrio merita illa modo amplius modo arctius applicari vivis ad modum absolutionis, mortuis ad modum suffragii posse,

siquidem illi pe æternaque pœæna conjuncti migra applicatione ind næ apud div relaxantur, pro Romano Pontifi præparationis i ab aliis etiam ple Jubilæi concedui qui Jubilæus did constitutis tribu aique impedime conscientia impl in cælum ascend çati pœnitentia ]

Atque hæc qu sed ut, qu do necessaria sit ap confiteri peccat curandum sedul das deligetis, ea tentiæ præcipit «sit discretus el «vinum el elet « peccatoris cire «igat, quale ill «dium adhiber uægrotum»; | Romani ; « vide uferenda, vel 1 «vat eos, qui «nulla dant si «aut aliena, & «occasionem uet vitam in «scandalum di utollant.» Qu eorum ratione

siquidem illi per Sacramentum pœnitentiæ culpam eluissent, gternaque pœna essent absoluti, hi vero si cum Deo caritate | conjuncti migrassent e vita; in eo vero meritorum illorum applicatione indulgentiam esse positam, per quam temporales pœnæ apud divinam justitiam peccatis debitæ plus minusve relaxantur, pro modo applicationis a dispensatore thesauri illius Romano Pontifice constitutæ, et quam Fideles ad eam afferant, præparationis : denique plenariam esse indulgentiam Jubilæi, et ab aliis etiam plenariis indulgentiis distinctam, quæ in modum Jubikæi conceduntur, propterea quod anno solemnis remissionis, qui Jubilæus dicitur, amplior pœænitentiæ ministris ad hoc ipsum constitutis tribuitur facultas a peccatis absolvendi, et vincula atque impedimenta relaxandi, quibus non raro confitentium conscientia implicatur: dum autem universi Christiani populi in cælum ascendit deprecatio, certior in omnes ampliorque plaçati pænitentia Domini descendit miseratio.

Atque hæc quidem, Venerabiles Fratres, docendi sunt populi ; sed ut, quæ docti fuerint efflicere cum fructu possint, quam necessaria sit apta et opportuna Sacerdotum opera, apud quos confiteri peccata sua debeant, prope intelligitiss Quamobrem curandum sedulo Vobis est, ut ii, quos ad confessiones audiendas deligetis, ea meminerint ac præstent, quæ de ministro Pœnitentiæ præcipit Prædecessor noster Innocentius III, ut scilicet « sit discretus et cautus, ut more periti medici similiter infundat «vinum el eleum vulneribus sauciati, diligenter inquirens et « peccatoris circumstantias et peccati, per quas prudenter intel- «iigat, quale illi debeat consilium præbere, et ejusmodi reme- «dium adhibere diversis experimentis utendo ad sanandum uægrotum»; habeatque præ oculis documenta illa Ritualis Romani ; « videat diligenter Sacerdos, quando et quibus con- « ferenda, vel neganda, vel differenda sit absolutio, ne absol- «vat eos, qui talis beneficii sunt incapaces, quales sunt qui «nulla dant signa doloris, qui odia et inimicitias deponere, “aut aliena, si possunt, restituere, aut proximan peccandi «occasionem deserere, aut alio modo peccata derelinquere, et vitam in melius emendare nolunt; aut qui publicum «scandalum dederunt, nisi publice satisfaciant, et scandalum utollant.» Quæ quidem nemo non viderit quam longe ab eorum ratione distent, qui, ut gravius aliquod audiunt pecca-

tum, aut aliquem sentiunt multiplici peccatorum genere infec. tum, statim pronuntiant se non posse absolvere : iis nempe ipsis mederi recusant, quibus maxime curandis ab eo sunt cons. tituti qui ait: non est opus valentibus medicus, sed male habentibus ; aut quibus vix ulla scrutandæ conscientiæ diligentia, ant doloris, ac propositi satis videtur significatio, ut absolvere se posse existiment ; ac tum demum tutum se cepisse consilium putant, si homines in aliud tempus absolvendos dimiserint, Si enim ulla in re servanda est mediocritas, in hac potissimum servetur necesse est, ne vel nimia facilitas absolvendi facilita. tem afferat peccandi, vel nimia difficultas alienet animos a con. fessione, et in desperationem salutisadducat. Sistunt se quidem multi Sacramenti Pœnitentiæ ministris prorsus imparati, sed persæpe tamen hujusmodi, ut ex imparatis parati fieri possint, si modo Sacerdos viscera indutus misericordiæ Christi Jesu, qui non venit vocare justos sed peccatores, sciat studiose, patienter, et mansuete cum ipsis agere. Quod si præstare prætermittat, profecto non magis ipse dicendus est paratus ad audiendum, quam cæteri ad confitendum accedere. Imparati enim illi tantummodo sunt judicandi, non qui vel gravissima admiserint flagitia, vel qui plurimos etiam annos abfuerint a confessione ; misericordiæ enim Domini non est numerus, et bonilatis infinitus est thesaurus ; vel qui rudes conditione, aut tardi ingenio non satisinse ipsos inquisierint; nulla fere industria sua id sine Sacerdotisipsius opera asseculuri; sed qui, adhibita ab eo necessaria, non qua præter modum graventur, in iis interrogandis diligentia, omnique in iisdem ad detestationem peccatorum excitandis, non sine fusis ex intimo corde ad Deum precibus, exhausta caritatis industria, sensu tamen doloris ac pœnitentiæ, quo saltem ad Dei gratiam in Sacramento impetrandam disponantur, carere prudenter judicentur. Quocumque autem animo sint qui accedant ad ministrum Pœænitentiæ, nihil ei magis cavendum est, quam ne sua culpa diffisus quispiam Dei bonitati, aut Sacramento reconciliationis infensus discedat. Quare si justa sit causa, cur differenda sit absolutio, verbis quoad poterit, humanissimis persuadeat confessis necesse est, id et munus officiumque suum, et eorum ipsorum salutem omnino postulare, eosque ad redeundum quamprimum blandissime alliciat, ut iis fideliter peractis, quæ salubriter præscripta fuerint, vinculis soluti pecca-

wrum gratiæ C& caritatis exemplo pennafort, quem appellat ecclesia.

ybenevolus, par , dulcedinem in ,tionem in varie ,cætera boôna pr ,solando, spem y pando. »

Hujusmodi ve peccatores æquid gatisfactionis no est, non eam Le gentiam omni 8 Dei justitiæ sat usa a Sacerdot guntur, præslare pertinet satisfact dum permissa a pænæ per indul.

fruantur benef Ecclesiam suam Deum per infir satisfieri. Revo ministris, verba “quantum pru » pænitentium f » injungere »; € in irroganda sci statuendum ess quautregula f scelerum gravit significare quæ præscripto, qui sæque satisfact Quam in ren et remissionis Doctor Angeli

torum gratiæ cœælestis dulcedine reficiantur. Aptissimo ejus œaritatis exemplo inter cæteros esse potest S. Raymundus de Pennafort, quem insignem Sacramenti Pœnitentiæ ministrum appellat ecclesia. «GCognitis peccatis, inquit, adsit (confessarius) »benevolus, paratus erigere et secum onus portare ; habeat , dulcedinem in affectione, pietatem in alterius crimine, discre- » tionem in varietate, adjuvet confitentem orando, eleemosynas *i. ,cæetera bona pro eo faciendo, semper eum juvet leniendo, con- ,solando, spem promittendo, et, cum opus fuerit, etiam incre- » pando. »

Hujusmodi vero accepti patientia, ac benignitate caritatis peccatores æquiore etiam animo pœnæ se subjicient, quæ sibi satisfactionis nomine irrogabitur. Animadvertant enim necesse est, non eam esse vim ac naturam Jubilæi, ut per ejus indulgentiam omni solvantur homines obligatione offensæ peccatis Dei justitiæ satisfaciendi, quasi vero quæ pœnitentibus ejus rei causa à Sacerdotibus Sacramenti ministris per id tempus injunguntur, præstare necesse non sil. Namad Sacramenti integritatem pertinetsatisfactio illa, neque profecto alia Nobis mens esse potest, dum permissa a Christo potestate de severitate debitæ peccatis pœnæ per indulgentiam remittimus, nisi ut illi dumtaxat tanto fruantur beneficio, qui omnia impleverint, quibus eodem Ecclesiam suam docente Christo, didicimus velle justitiæ suæ Deum per infinita ipsius Filii sui Redemptoris nostri sivrita satisfieri. Revocanda igitur vobis sunt in memoriam Pœnitentiæ ministris, verba illa $. Concilii Tridentini: « debent Sacerdotes, “quantum prudentia suggesserit, pro qualitate crininum, et » pænitentium facultate, salutares et convenientes satisfactiones » injungere »; et quod docet Catechismus ejusdem S. Concilii, in irroganda scilicet satisfactionis pœna nihil sibi suo arbitratu slatuendum esse, sed omnia justitia,prudentia et pietate dirigenda; qua ut regula peccata metiri videantur, et pœænitentes suorum scelerum gravitatem agnoscant, operæ pretium esse eis interdum significare quæ pœnæ quibusdam delictis ex veterum canonun præscripto, qui pœænitentiales vocantur, constitutæ sint; universæque satisfactionis modum culpæ ratione temperandum.

Quam in rem illud etiam hoc præsertim tempore misericordiæ, et remissionis opportune admonebuntur Sacerdotes, quod ait Doctor Angelicus : « Melius est quod Sacerdos pœnitenti indicet

» quanta pœænitentia esset sibi pro peccalis injungenda, et injungat » uihilominus aliquid, quod pœnitens tolerabiliter ferat. Quoi » ipsum antea docuerat Chrysostomus : Si nulla ex parte, inquit, » parcere volens debitam adhibueris sectionem, fiet sæpe, ut » animum ille doloris impatientia despondens, alque adeo omnia » simul detrectans cum pharmacum, tum vinculum, se ipse » præcipitem ferat, contrito jugo, et confracto laqueo. Equidem » complures recensere possim, quos constat in extrema mala » adactos non ob aliud, nisi quod digna ab eis pœna, et que » peccatis perpetralis par esset, exigeretur. »

Huc vero cum pertineat saluberrima hæc, quæ nobisdivinitus facta est, potestas merita Dei et Hominis Christi Domini. et Sanctorum ejus dispensandi, ut partibus omnibus impletis Sacramenti Pœnitentiæ, quidquid pœnæ, adhuc sibi luendum supersit peccatorum supplere Fideles possint; date operam, ut intelligant, qua ratione, quo ordine, qua pietate quæ ad id injuncta fuerint sint exequenda ; discant supplicationes hasce quæ ad certas sacras ædes faciendæ præscribuntur, instar esse quoddam stationum illarum quæ priscis Ecclesiæ temporibus fieri solebant, cum mos fuit fidelium, ut certis diebus include. rent se in sacris ædibus, ibique jejuni orantesque, et annos suos recogitantes in amaritudine animæ suæ, usque ad vesperam perseverarent.

Quod si nunc temporis Ecclesi. tanto minus requirit a filis suis ad hoc etiam, ut plenariam consequi indulgentiam possint, id non ita sane est interpretandum, quasi minorem existimet nunc, quam antea, debere nos Deo compensationem pro peccalis : sed dum laboriosa opera mitigat misericordia, quantum de asperitate remittitexterioris satisfactionis,tantuin conari vult homines utintensioris vi contritionis, piique ardore studii exsequendorum, quæ imperaverit, operum interiori profeciui afferant animorum.

Atque ad hoc illud refertur, quod inter injuncta opera Sanctissimæ Eucharistiæ perceptio numeretur, qua, cum ipse in ea fons cœlestinmomnium charismatam, ac donorum Ghristus Dominus contineatur, nulla profecto efficacior res est ad ignem excitandum perfectæ caritatis : ex quo liquet quantopere in eam curam incumbendum Vobis sit, ut fidelis ::pulus tanti Sacramenti vim et naturam doceatur, et optime afecto ac præparato animo ad illud accedat,

Habetis, Vene ad sacrum pertir studio vestro sal Vos confidimus ©

uæ indicavimu clesiæ thesauro consequantur, u enim pro sollici postra, dum be licos extendimt pus Christiani que grege, qui eaigitur radici zeli vestri paslo

contumeliose i posse, ul audir pene regio esi, bile nomen desint (horres

Angeli glorific

impietatem, qu

injuria, exarde Vestrum pot maximæ curæ

tuque minus d

sane nihil eam

pus monita ill:

et, selus domu:

Meminerint

Dominus imp

horrendam ill

verunt veheme

eos, el consum versitas, ut vt nitas ab huju:

ipsi ad vacan comessatione:

opera projicit terit, scandal

Habetis, Venerabiles Fratres, quæ velimus potissimum, quod ad sacrum pertinet Jubilæum, fideles populos præmoneri. Freti studio vestro salutis commissarum vobis animarum non mode Vos confidimus operam daturos, ut omnes ea studiose peragendo, que indicavimus, plenariam, quam omnibus de inæstimabili Ecclesiæ thesauro offerimus, consequantur indulgentiam ; sed ita consequantur, ut ejus fructus etiam in posterum permaneat. Eo enim pro sollicitudine nostra omnium Ecclesiarum spectant vota postra, dum beneficium hujusmodi ad universos orbis Catholicos extendimus, ut omnis, si ficri potest, corruptela a moripus Christiani populi in perpetuum removeatur. In vestro quique grege, quæ potissimum vitia dominentur, probe nostis. In eaigitur radicitus evellanda toto animo incumbere nunquam zeli vestri pastoralis desistat industria. Immane illud flagitiurm contumeliose in Deum loquendi quis credidisset fieri unquam posse, ut audiretur inter Christianos ? Atqui tamen nulla jam pene regio est, in qua non temere juretur, ac sanctum et terribile nomen Domini usurpetur irreverenter, atque adeo non desint (horrescimus cogitantes, pudetque dicere) qui ei, quem Angeli glorificant, non vereantur maledicere, In hujusmodi impietatem, qua nulla major Divinæ Majestati afferri potest ipjuria, exardescat zelus vester, summaque pe invehatur.

Vestrum potissimum: est decorem diligere domus Dei: at illud maximæ curæ Vobis esse debet, ne illa adeuntium cultu habituque minus decente, aué quavis irreligiositate violetur quibus sane nihil eam magis dedecorat ; neve unquam excidant fidelibus monita illa Çhristi Domini, Domus mea domus orationis est, et, selus domus ‘uæ comedit me.

Meminerint admoniti per Vos populi præceptum, quod ipse Dominus imposuit verbis illis ; memento, uw Sabbata sanclifices, et horrendam illam in violatores sententiam : Sabbata mea violaverunt vehementer ; divi ergo ut effunderem füurorem meum super eos, el consumerem eos : in quo tamen lanta est multorum perversitas, ut vel non dubitent servilia exercere, vel qu immunitas ab hujusmodi operibus ad vacandum Deo præcepta est, ea ipsi ad vacandum Diabolo abutantur ; ita se diebus festis ad comessationes, ad ebrietatem, ad libidinem, ad omnia Diabolo opera projiciunt. Toilatur in perpetuum, quoad per Vos fieri poterit, scandalum hujusmodi, succedatque illi orandi studium,

audiendique verbi Domini, neque modo pie assistendo auoust: simo Missæ sacrificio, sed ipso sumendo Christi Corpore, à berrima sacrificii ipsius participatio. 6e Quid vero de Ecclesiæ præceptis, quid nominatim de absti nentiæ, ac jejunii observantia dicemus ? Quotus enim jam ï que est qui præceptum illud præsertim vel, ut par est HN etiam non omnino contemnat ? In hoc etiam intelligitis ve necesse sit. Vos animum intendere, ut cognoscant F'ideles cs præcepta Ecclesiæ pertineant, quantaque tantæ parentis An ritalem veneratione prosequi debeant, de qua sponsus ipse a Christus pronuntiavit : « si quis Ecclesiam non audierit, sit b » sicut ethnicus et publicanus. » ; La

Omnis quidem ætas curas vestras sibi vindicat, sed ea potissi mum, ex qua futurus pendet Ecclesiæ status et humanæ societs, tis, quamque ideo conjurata in utriusque perniciem omni ope ad suas partes adducere conatur impietas. Educationis ejus ac disci plinæ vel negligentiam vel perversitatem inde magna ex repetendam esse probe cognoscitis, ac nobiscum deploratis D jam homines Matrimonii sanctitatis et officiorum cepisse videntue oblivio ; adeo crebro contractus, ut vocant, civilis, qui totin ré s10nibus usurpatur, occasione sanctissimæ Sacramenti illius as violantur, quod, Paulo Apostolo auctore, magnum est in Christo el in Ecclesia ; adeo invaluit iniquissima illa inter catholicos, et hæreticos conjuges conventio, ut vel tota proles patris, vel mas. cula patris, femina matris religionem sequatur. Videtis igitur quanta Vobis suscipienda sit sollicitudo, ut fideles catholicam de Sacramento illo teneant doctrinam, et ad parendum adducantur Ecclesiæ legibus, funestaque illa Christianæ educationis pernicies, quantum eniti hortatu et auctoritate possitis,'a Christiano populo amoveatur : generalim vero ut catholicis moribus atque institutis imbuantur adolescentes, et eisdem ipsis instando, et parentibus, et præceptoribus, contendite; præsertim vero ut caveant a seductoribus, ut adeo propagatam miserrima temporum conditione opiniorum sententiarumque pravitatem, et unde teterrima malorum omnium seges orta est, libros religiont moribus, quieti publicæ infestos perhorrescant, Quæ ut pestis prohibeatur a fideli populo, eum identidem admonendum curate quam juste ac salubriter et a Prædecessoribus nostris, et a Christianis Principibus cautum sit, ne libri hujusmodi retinean-

tur, nullamque € mate. Omnis aus tum fuerit, si sal i frequens fovea utrumque sit in

gint, vel novi etie

sed ad hæc € pominus operari quam non ipsis l ram suam conf sedulo in eoru «manus enim S0 vet oculus plent «debet esse qui eorum exterioris Ut autem docen riteque obeundi dederint antequ nunquam desiné cere. Quo specl dicto XIIT, ant Ecclesiasticorur «in quibus alter «tur, discutiant Vobis majorem

Cæteris vero] qui excellunt d:

diligenter, ut n at, quos maxim conspirent in o ut merito cum ( chorum præser ejusdem Sancti «et Sacramen upreces et ora «tionis exempl «luceant, viarr gantur officiis,

tur, nullamque ea in re nimiam vigilantiam curamque existimate. Omnis autem ætatis, sexus, conditionis mortalibus consul- : tum fuerit, si salutari pabulo assidue nutriantur verbi Domini, si frequens foveatur usus Sacramentorum, si pii cœtus, quibus utrumque sit in primis propositum, vel provehantur quicumque sint, vel novi etiam instituantur.

Sed ad hæc efficienda adjutoribus Vobis opus est, quos vocavit Dominus operarios in vineam suam. Quare admonete eos assidue quam non ipsis liceat esse otiosis, quamque necesse sit, ut operam suam conferant ad mores populi moderandos. laquirite sdulo in eorum vitam, sermones, convictus, consuetudines : «manus enim sordida, ut ait S. Gregorius M., aliam non lavat, “et oculus plenus pulvere maculam non considerat; ita mundus «debet esse qui vult aliena corrigere.» Ad cultus præterea eorum exterioris gravitatem ac modestiam diligenter attendite. Ut autem docendis Fidelibus, et ecclesiasticis ministeriis recte riteque obeundis sint idonei, ne sitis experimento contenti, quod dederint antequam Ordinibus initiarentur ; sed curate,utinitiati nunquam desinant in rerum sacrarum studiis impigre se exercere. Quo spectat quod Concilium Romanum habitum a Benedicto XIIT, anno Jubilæi 1725. de congregationibus decrevit Ecclesiasticorum « semel in unaquaque hebdomada habendis, «in quibus alternatim et rituum et conscientiæ casus proponan- «tur, discutiantur, et practice exerceantur ; » quodque proinde Vobis majorem in modum volumus commendatum.

Cæteris vero Ecclesiasticis eos æquum est in omnibus excellere, qui excellunt dignitate. Eorum idcirco a Vobis ratio est habenda diligenter, ut nihil in eis reprehendendum populus animadverlat, quos maxime intuetur; sed ita vobiscum consilio atque opera conspirent in opus ministerii, in ædificationem Corporis Christi, ut merito cum Concil. Trid. Ecclesiæ Senatus dici possint. Parochorum præsertim curas et industriam acuite, ut ex præscripto ejusdem Sanctæ Synodi « plebem per se incessanter instruant, «et Sacramentis reficiant, quotidianas pro populo ad Deum upreces et orationes effundant, et laudabili vitæ et conversa- «tionis exemplo, virtutibus, et morum disciplina omnibus præ- « luceant, viamque salutis præmonstrent, » cæteris denique fungantur officiis, quéæ ibidem præscripta sunt.

Seminarium custodite ut pupillam oculi, etquicumquein spem Ecclesiæ adolescunt, Clericorum institutio summæ Vobis Cure sit, acriterque vigilate ne quis, nisi indole, virtute, scientia vere se vocatum præseferat in sortem Domini,sacris Ordinibus initietur. Neque eo mini: religiosarum familiarum observantiy prospicite facultatibus utentes, quæ Vobis aS$. Concilio Tridentino vel tanquam Ordinariis, vel lanquam Sedis Apostolicæ delegatis tribuuntur. Scholas et collegia adolescentium crebro invisite aq venena prohibenda præsentis ævi corruptelarum, omniaque ad normam dirigenda sanctissimæ disciplinæ. Instate, ut Moniales quæ Deo voverunt religiose præstent, «et quas (uti monet » Concilium Romanum) educandas ac formandas susceperint » puellas couvictrices, pie illas, et catholice instruant, incum. » bantque, ne ipsarum ornatus, et vestes puellis inter sponsas » Christi versantibus disconveniant. » Quæ de celebratione Synodorum, quæ de visitatione diæcesium præcipiuntur a Concilio Tridentino partes ducite muneris vestri gravissimas. Ea ut præscriptis ab eo temporibus modoque religiose impleantur, Vobisetiam atque etiam commendamus. Inde enim et cagnoscetis oves vestras, et quibus earum malis medendum sit, quihus commodis consulendum intelligetiss Omnium ordinum cura Vobis commissa est, sed præcipue pauperum, quibus ad evange. lizandum se missum a Patre professus est Christus, in quos adeo præclara singularis præbuit argumenta voluntatis. Probe autem intelligitis quam facile sit, ut, egestate impellente, omnem præsentis Dei beneficentiæ fructum amittant. Bonis igitur Ecclesiæ ita ulimini, ut præceptum Domini ir exemplum impleatis, quod superest date cleemosynam, eaque fideliter præstetis, quæ de bonorum illorum usu Episcopis præscribit Ecclesia: aditum habeant ad Vos facilerm egentium gemitus, divitum opem, eleemosyn&æ præcepto quam sæpissime proposito, pro eis implorate; eosque ab omni oppressione alque injuria pro virili parte defendite. Contra fœæneratorum iniquitatem, qui, ut ait Cathechis. Rom. misrram plebem compilant et trucidant usuris, inter cætera vehementer invehatur zelus vester, quod malum adeo miseris hisce temporibus invaluit..……..{(a) Inter pauperes autem eos

(a) Idem graviter agatur contra furti ecelus quod tot modis totque damnis societatem conturbat,

præsertim caritat orbitas, vel ægri exus adolescent recipiendis tum quod ad animum

Ne multa : pas trum idcirco es crediti Vobis gr ed 205 cœlestis que salutaribus, Vobis dicta sunt , lux vestra cora y glorificent Pat maxime valet tu loquentium iniq » præbe exemplu » gravitate, verb nest, vereatur 1 non modo quid ac tanquam ADP adempto peccal vite morumque sunt vota nost vante, confidim gatis, pietate Co «sicut electi De »tatem, humili » cem, et donar »super omnia » fectionis ;» q secum fert, et € in quo tota ho maximum ex Sanctorumque vestrorum ; hu Pater et Deus Redemptorem rogo, Paler, ul

vu 3DB —

præsertim caritati vesiræ commendamus, quorum egestati vel orbitas, vel ægritudo veluti cumulus accedit, ut domus utriusque sexus adolescentibus alendis educandisque, invalidis ægrisque recipiendis tum quod ad corpus remque familiarem pertinet, tum quod ad animum, quam diligentissime accurentur.

Ne multa : pastores Vos estis ac magistri populorum. Vestrum idcirco est, Venerabiles Fratres, non modo vigilare, ne crediti Vobis gregis spiritualium besliarum patiantur incursus, sed eos cœælestis doctrinæ pabulo nutrire monitis quidem legibusque salutaribus, at exemplo potissimum ; quo spectant quæ et Vobis dicta sunt a Domino: « vos estis lux mnndi......sic luceat , lux vestra coram hominibus, ut videant opera vestra bona, et »glorificent Patrem vestrum, qui in cœælis est: » quod ununm maxime valet tum ad movendos animos, tum ad obstruendum os loquentium iniqua, secundum tllud Apostoli : «omnibus te ipsum » præbe exemplum bonorum operum, in doctrina, in integritate, in » gravitate, verbum sanum irreprehensibile, ut is, qui ex adverso » est, vereatur nihil habens malum dicere de vobis.» Ita flet, ut non modo quid agendum sit videant populi, sed ut agant reipsa, ac tanquam Apostoli, sic et Vos sal terræ sitis; hoc est, putore adempto peccatorum, qua semel imbuti per Vos fuerint homines vitæ morumque irtegritas diutissime incorrupta servelur. Hæc sunt vota nostra, hac freti virtule studiisque vestris, Deo adjuvante, confidimus consecuturos, ut erroribus vitiisque profligalis, pietate corroborata, induant fideles, ut hortatur Apostolus, «sicut electi Dei sancti et dilecti, viscera misericordiæ, benigni- »tatem, humilitatem, modestiam, patientiam, supportantes invi- » cem, et donantes sibimetipsis, sicut et Dominus donavit nobis : » super Omnia autem caritate habeant, quod est vinculum per- » fectionis ;» quod scilicet Christianas omnes sinul junctas secum fert, et conservat virtutes, atque hominem Deo conjungit, in quo tota hominis perfectio est. Hunce fructum sacri Jubilæi maximum ex Christi Jesu Dei ac Redemptoris nostri meritis, Sanctorumque omnium ut capere Vobis contingat laborum vestrorum ; hujus ut Nos voti compotes faciat misericordiarum Pater et Deus totius consolationis per eumdem Filium suum Redempturem nostrum, cujus cadem fuit precalio cum ait: rogo, Paler, ut unum sint sicut et nos, quanta possumus animi

contertione obsecrantes Apostolicam Benedictionem Vobhis, :: commissis curæ vestræ gregibus peramanter impertimur,

Datum Romæ apud Sanctum Petrum Octavo Kal. Januarii li Annoincarnationis Dominicæ Mitlesimo octingentesino vigesimo quinto Pontificatus Nostri Anno Tertio. |

[No 49)

À MESSIEURS LES MEMBRES DE LA SOCIÉTÉ SAINT-JOSEPH, DANS L’ARCHIDIOCÈSE DE QUÉPEC.

ARCHEVÊCHÉ DE QuÉuEc, 6 octobre 1875.

Monsieur,

Je m'empresse de vous communiquer le résumé des réponses faites à ma circulaire du 3 septembre dernier, au sujet de la nouvelle société Saint-Joseph.

I. Les messieurs suivants ont abandonné la société Saint-Michel et forment partie de la société Saint-Joseph.

Messieurs Elz. Auclair, Jos. Auclair, Ern. Audette, J.-B.Z. Bolduc, F.-X. Baillargé, Ch. Baïllargeon, W. Barabé, Hub. Beaudet, P.-J. Bédard, N. Bellenger, Bern. Bernier, Aug. Bernier, J..M. Bernier, F.-X. bégin, L. L. Bélisle, J.-F, Bérubé, Cry. Bérubé, F.-A. Bergeron, T.-E. Beaulieu, P. Beaumont, Adalbert Blanchet, L. Blais, P. Boily, F. Brunet, J. Bourassa, Ans. Boucher, F, Boucher, E. Bonneau, F. Buteau, GC. Bourque, JA. Bureau, A. Campeau, L.-Z. Caron, FE, Casault, F. Catelier, Geo. Casgrain, René Casgrain,J, Chaperon, G. de la Chevrotière, LB. Chabot, C. Cloutier, C.-A. Collet, J, Connolly, H:-N. Constantin, Geo.-P. Côté, J..B. Côté, F.-X. Delâge (junior), P. Dassylva, H. de Brie, F.-X. Delâge (senior), PT. Delagrave, Benj. Demers,

Hosp. Desjardin p.0. Drolet, H pionue, Narc. D ES. Fafard, G Gagnon, L.-J. G:

Ant.-A. Gauvrea Girard, Jos. Gir Godbout, D. Go in, J-B. Greni Grondin, Et. H:

Max. Hudon, J- Laflamme, L.-J.

N-H. Leclerc, J G.-L. Lemoine, Mailloux, Ludg Marquis, Ant. À Méthot, F. Mor rell, K. Oliva, L letier, André P Pilote, J.-B. PL Richardson, B Rousseau, D. E Sauvageau, L. !

Jos. Sirois, H.° Tremblezy, C.