AU SUJET DE LA TENUE DES REGISTRES
Archevêché de Québec, 19 novembre 1866.
Monsieur,
Vous recevrez avec la présente la série des questions qui doivent faire la matière des conférences ecclésiastiques, dans ce diocèse, pour l’année 1867.
Maintenant, permettez-moi de profiter de l’occasion pour donner un avertissement qui semble être devenu nécessaire, et qui servira, je l'espère, à éclaircir æertains doutes qui paraissent avoir préoccupé un bon mombre de dignes curés, depuis la
publication de l'extrait du Code Civil concernant la tenue des registres de paroisse.
Plusieurs se sont demandé en effet s’ils devaient abandonner les formules indiquées, ou prescrites par le Rituel, pour les différents actes qu’ils ont à dresser dans leurs registres; s’il fallait y changer, y ajouter, ou en retrancher quelque chose; s'ils pouvaient enfin se borner à observer ce qui est marqué dans cet extrait, etc.
En réponse à toutes ces questions, et autres semblables, je déclare qu’en envoyant le susdit extrait à Messieurs les curés, comme je l'ai fait par ma circulaire du 20 septembre dernier, mon intention n’a certainement pas été que l’on changeât rien à la manière de tenir nos registres et de dresser les actes qui doivent y entrer (laquelle manière est bonne et conforme aux anciennes ordonnances, que notre Code Civil résume), mais seulement de leur signaler ce que le dit Code peut prescrire de nouveau, et qu’ils ne doivent pas omettre.
Il faut donc continuer d'observer fidèlement ce que prescrit notre Rituel, pour tout ce qui concerne la tenue de nos registres de paroisse et la manière de dresser les actes, et en même temps se conformer ponctuellement aux nouvelles dispositions de notre Code Civil.
Voilà ce que j'ai voulu signifier par ma circulaire mentionnée ci-dessus, et ce qu’il est bon de remarquer.
Et je demeure bien cordialement et avec une sincère estime
Votre tout dévoué serviteur,
+ C. F, Evèque de Tloa, Adininistrateur.
Sem tor®s :
ration.
obsequ omnia ac ala confir!
possit.
Cait errave
lo Î exame
30 ( obseqt
Qu:
possit nuplic Aissa legitt
Pe cujus mort ei ut solve expri
COLLATIONIBUS THKOLOGICIS DISCUTIENDÆ IN ARCHIDIŒOESI QUEBECENSI
MENSE JANUARIO.
Sempronius parochus catechismum explicans, ut suos auditor:s attentiores reddat, dicit illos teneri jure divino omnes raliones suæ fidei à fundamento explorare ut sit eorum rationabile obsequium. Promittit se illis expositurum ex ordine et breviter omnia motiva credibilitatis, et eos hortatur ut attente et prompto ac alacri animo ea percipiant, ut sic tandem in sua fide plenissime confirmentur, et possint elicere actum fidei qui Deo placere possit.
Caius vicarius hanc exhortationem audiens, timet ne parochus erraverit, et quemdam theologum consulit :
lo Zn quo consistit discrimen inter examen protestanticum et examen quod catholicis licet, salva semper fide ?
20 Quid de exhortatione Semproni ?
30 Quid in specie de textu S. Pauli (Rom. XII, 1): Rationabile obsequium vestrum ?
Quæritur quænam censendæ sint rationabiles causæ ut quis possit uti privilegio émpertiendi extra Missam benediclionem nuplialem solemnem is sponsis, quibus jure communi licet intra Missam impertiri, concesso per indultum 5 februarii, 1865, prout legitur in actis Concilii Quebecensis IIT, pag. 75 ?
MENSE MAIO.
Petrus confitetur se per decem annos omisisse solutionem cujusdam census vitalitii Paulo debiti, item medicum, nunc mortuum jam a decem annis, per plures annos adhibuisse quin ei unquam aliquid solverit, et tandem cuidam servo neglexisse solvere mercedem debitam jam a pluribus annis. Gonfessario exprimit contritionem de peccato commisso ; attamen restituere
recusat, quia articulus 2267 Codicis Civilis Canadensis declarat talia debita esse omnino exlincta. Quid in casu ?
Caio mortuo sepulturam sacram denegat Sempronius parochus, quia jam a pluribus annis omisit paschalem communionem recipere. Caïii filius probat patrem suum communicasse singulis annis tempore debito 1 in ecclesia cathedrali, 2 aliquando in capella publira seminarii, è manibus vicarii generalis, 3 in capella privata domus episcopalis,e manibus episcopi; 4° tandem è manibus ipsius Sempronii, sed in aliena parochia.
Quæritur an Caius obligationi suæ satisfecerit ? MENSE JULIO.
Sempronius, parochus hujus archidiæcesis, Caium vicinum parochum coram judice laïco citat propter quædam debita quæ Caïius solvere recusat : 1° propter decimas prædii quod Caius habet in parochia Sempronii ; 2° propter censum hypothecarium sibi a patre relictum super eodem prædio ; 3° in reparationem quarumdam injuriarum.
Robertus hæc audiens monet Sempronium, cujus est confessa-
rius, ut a dictis actionibus civilibus desistat, ne incidat in censuras contra violantes immunitatem ec:lesiasticam.
Sempronius non vult acquiescere et quærit :
10 Quid est immunitas ecclesiastica ?
20 Quænam punæ latæ fuerint contra violantes eam ? 3 An illas pœnas incurrerit ?
Sempronius parochus in administratione sacramentorum nunquam legit exhortationes in appendice ritualis insertas, sed vel nullam facit exhortationem, vel paucis verbis alloquitur adstantes, prout sibi bonum videtur. Quæritur an bene sese gerat Sempro-
nius ?
MENSE OCTOBRI.
Petrus ex vindicta Paulum vulneravit vulnere lethali, sed
sanabili. Mox Petrus pœnitens medicum peritissimum Sempro-
nium € medicc dum :
neglig!
Titit et Caii
Sem missar nullas fuisse
En ment l'Indt crite
En qui d par moi, indul
Da votr dite struc Je de le
sed
nium arcessit et illi mandat ut sese consultorem adjungat Caio medico indocto et ebrioso quem Paulus jam arcessivit ad curandum vulnus. Sempronius autem, ex odio erga Paulum, Caium negligentem et ebrium corrigere neglexit, et Paulus mortuus est.
Titius sacerdos audit successive confessionem Petri, Sempronii et Caïi, et nunc anxius quærit ad quid quisque eorum teneatur ?
Sempronius parochus in sua sacristia nullam invenit tabellam missarum fundatarum, et scit prædecessorem suum putasse nullas esse tales missas in ecclesia ; ipse autem discooperit plures fuisse fundatas. Quid agendum ?