SANCTÆ ROMANÆ ET UNIVERSALIS INQUISITIONIS

INSTRUCTIO AD OMNES ARCHIEPISCOPOS, EPISCOPOS, ALIOSQUE LOCORUM ORDINARIOS, CIRCA OBSERVANTIAM CONSTITUTIONIS S. M. BENEDICTI XIX. QUÆ INCIPIT SACRAMENTUM POENITENTIÆ.

Quæ supremus Pontifex gl. mem. Benedictus XIV in constitutiohe die 1. junii anno 1741 edita, cujusinitium est Sacramentum Pæœnitentiæ, confirmavit ac decrevit, ea ad hæc quatuor maxime capita reducuntur. In primis quemadmodum jam antea sancitum fuerat præsertim a Gregorio XV constitutione quæ sub die 30 augusti anno 1622 data incipit Universi, omnes locorum Ordinarli æque ac inquisitores deputantur judices ad inquirendum

et proc sollicit.

dictiont audien( præscri tantes

locorur vere, q tertio eorum falso sc aliis fi:

jurisdic peccato piendas si in ip muner scanda reser va cato tu

Null nes, re vires S liter o Bened conse hanc 1 aposto advers minisle possil riam | tuna negalit supre in fac cessio

et procedendum et condignis pœænis animadvertendum contra sollicitantes ad turpia in confessione, quamwvis ab ordinaria jurisdictione quomodolibet exemptos. Itidem omnes sacerdotes ad audiendas sacras confessiones constituti, sicut antea quoque præscriptum erat, obligantur monere suos pœnitentes, ut sollicitantes hujusmodi. quamprimum poterunt, inquisitoribus aut locorum Ordinariis deferant ; eosdemque pœnitentes non absolvere, qui huic adimplendo muneri parere recusent. Præterea tertio loco, apostolicæ Sedi reservantur, excepto mortis articulo, eorum casus qui innoxios sacerdotes apud ecclesiasticos judices falso sollicitationis insimulant, vel sceleste procurant ut id ab aliis fiat. Quarto denique, sacerdoti cuilibet omnis facultas et jurisdictio ad sacramentales confessiones personæ complicis in peccato turpi contra sextum decalogi præceptum commisso excipiendas adimitur, nisi extrema prorsus urgeat necessitas, nimirum si in ipsius mortis articulo alter sacerdos desit, qui confessarii munere fungatur vel sine gravi aliqua exoritura infamia vel scandalo vocari aut accedere nequeat (a). Et apostolicæ Sedi reservatur eorum confessariorum casus, qui complicem in peccato turpi absolvere auri fuerint.

Nullum sane dubium est, quin hæ præscripiiones, prohibitiones, reservationes omnes et singulæ in cunctas nationes universim vires suas extendant, et ubique terrarum inconcusse ac inviolabiliter observandæ sint. Quod quidem vel legenti Gregorii XV et Benedicti XIV constitutiones evidentissime patet; et idipsum consequentium Pontificum suffragio, prout ac dedit occasio, ad hanc usque diem confirmatum est. Et re quidem vera Vicario apostolico Cocincinæ sciscitanti 1. An constitutio Benedicti XIV adversus sollicitantes obligel etiam missionarios franciscanos, qui minislerium exercent in Cocincina? 2. An eadem constitutio restringi possit ac moderari in aliquo casu ob magnam confessariorum penuriam in eodem regno Cocincinæ ? jussu Pii VI, anno 1775, opportuna instructione responsum fuit: ad 1m afirmative; ad ?m negative. Et proxime SSmus D. N. Pius Papa IX, decreto hujus supremæ Inquisitionis sub feria IV die 27 junii anno 1866 edixit, in facultatibus quibus Episcopi aliique locorum Ordinari ex concessione apostolica pollent absolvendi ab omnibus casibus apostolicæ

(a) Const. ejusdem S. P. Bened. XIV Apostolici muneris, die 8 februarii 1745:

Sedi reservatis excipiendos semper in posterum, et exceplos habendos esse casus reservatos in bulla Benedicti XIV, quæ incipit Sacramen. tum Pæœnitentiæ. Hoc decretum vero omnibus ubique terrarum Ordinariis prædicta absolvendi facultate donatis absque ulla exceptione significandum mandavit.

Quamobrem omnibus locorum Ordinariis enitendum summo. pere est, ne eorum vigor, quæ in prædicta constitutione salubriter providentur, paulatim uspiam elangueat. At Emi PP. Cardinales supremi Inquisitores nuper cognoverant, eamdem constitutionem non ubique, sicut par esset, executioni tradi, atque in aliquibus locis nonnullos, tum in denunciationis onere adimplendo, tum in judicio contra sollicitantes instituendo, irrepsisse abusus, qui sine justitiæ ac providæ severitatis discrimine tolerari minime possent. Itaque neque inopportunum neque ipsis locorum Ordinariis ingratum fore judicarunt, si quæ contra eosdem abusus ab hac suprema Congregatione ad tramites sacrorum canonum decreta fuerunt, in unum collecta præ oculis habeantur. Ad quem effectum præsentem instructionem edi mandarunt.

1. Personæ sive mares sive fæminæ, quæcumque illæ sint, ad turpia sollicitatæ in confessione vel occasione aut prætextu confessionis, quemadmodum enucleate in memorata constitutione præcipitur, rem ad sanctam Sedem vel ad loci Ordinarium deferre debent.

2. Denunciare oportet quemcumque sacerdotem etiam jurisdictione carentem, sollicitantem in confessione, vel etiam vœænitentis sollicitationi consentientem quamvis statim dissentientem de turpi materia loqui, illius complementum ad iud tempus differentem et non præbentem absolutionem pœnitenti (a).

3. Hujusmodi denunciationes a nemine absque culpa lethali omitti possunt. Qua de re pœnitentes debent admoneri, neque ab iis admonendis instruendisque eorum bona fides excusat.

4. Sacerdotes ad sacras audiendas confessiones constituti, qui de hac obligatione pœnitentes suos non admonent debent puniri (b).

(a) Ex declar. diei 11 febr. 1861 confirmata in const. Sacramentum pæœnitentiæ.

(6) Ex declar. Sub diebus 20 martii 1624 et 1 octob. 1626 penes Albit. de inconst, in fide cap. 35 num. 17.