VIII. Dercylus
Laporte Ann. Soc. Ent. Fr. I. (1831). 392.
Laferté ibid. 2-e sér. IX. (1851). ~256. XIX.
Chlaenius. Dejean Catal. 3-e éd. 28. 2-e col.
Ligula cornea , paraglossis annata , apice medio obtuse dentata-bisetosa; paraglossae ligulam baud superantes, summo apice liberae, parvae, inembranaceae.
Maxillae satis latae, rectae, summo apice incurvo, acutae, intus breviter deuse spinulosae; mala exteriore iis aequali, brevi, mox ante apicem inserta, compressa, lata, articulo secundo ovato.
Palpi médiocres, crassiusculi , articulis ultimis duobus aequalibus, praecedente multo brevioribus, ultimo ovato , in mare subcompresso - dilatato ; maxillares mox ante maxillarum apicem inserti.
Labrum magnum transversum, margine antico medio sub-* emarginato, angulis valde rotundatis, ad marginem quadripunctatum, medio bistriatum.
Mandibulae validae, brèves, basi latissimae, apice parum incurvae, subobtusae, extus rotundatae, supra carinatae, intus late excavatae, rugoso-striatae.
Mentum modice emarginatum, lobis satis divergentibus , triangularibus , extus vix rotundatis , apice acutis , planis , basi média convexa, dente intermedio porrecto, latiusculo, apice valde excavato.
Anlennae filiformes, quam in caeteris Oodiis crassiores, articulo primo caeteris crassiore et multo longiore.
Pedes validi; femora crassiuscula, medio incrassata, subtus canaliculata; tibiae canaliculatae , spinulosae; anticae apicem versus latiusculae, extus in spinam minus acutam productae, subfossoriae, intus emarginatae; posteriores maris, ut in nonnullis Oodibus
medio incurvatae, faeminae rectae; tarsi conici; antici maris articulis primo triangulari, elongato et vix dilatato, basi pedunculato, subtus summo apice vel margine spongioso , secundo lato , transverso quadrato; tertio praecedente haud angustiore sed paulo longiore, trapezoidali , utroque subtus dense spongioso, quarto subcordato, parvo, subtus glabro.
Habitus breviter ovatus, Micro cephalum latiorem fere simulans. Caput quadratum, basi subinflatum, fronte profunde bisulcata. Thorax magnus, antice multo angustior, basi bisulcatus, lateribus basi explanatis. Elylra convexa, amplissima, latitudine vix longiora, sulcata, apice subcarinata.
La place de ce genre a été incertaine jusqu'à présent. M. de Laporte en l'établissant a crû devoir le rapprocher des Panagaens, et on ne saurait nier qu'il n'ait une certaine ressemblance avec les Eurysoma, mais cette ressemblance n'est qu'apparente et n'est pas confirmée par les caractères génériques. Dejean avait placé parmi les Chlaenius l'espèce qu'il possédait et M. de Laferté , en admettant le genre de M. de Laporte, l'a laissé parmi les Chléniens; mais le rapprochement si caractéristique des deux stries extérieures des élytres, la conformation des parties de la bouche, la forme et le mode de vestiture des articles dilatés des tarses chez les mâles, la courbure des jambes postérieures et même la forme générale du corps paraissent lui assurer une place incontestable dans le groupe des Oodiens, quoiqu'il y forme certainement un genre bien distinct. On en connaît plusieurs espèces, mais je n'en ai sous les yeux qu'une seule, la plus grande des trois dont fait mention M. le marquis de Laferté.