Ibidem, p
$. Ibidem, p.116.
6. Bibliothèque de Carpentras, Ms. N° 1784, fol. 130, d'une écriture du XVI: siècle : € Rainaldus, episcopus Ande- € gavensis in ecclesia sancti Marcelli Ebrodunensis, in dextro brachio crucis, sub ipso altari sanctæ Mariæ sepultus {est anno millesimo decimo, cum ad sepulchrum domini hyerosolimam, comitante Fulcone Andegavensi comite, Ciret. »
Gallia Christiana, T.XIV,colonne 558...4 Episcopus civitatis (Ebredunensis) qui non longe in montanis illis aberat, € advocatur. Ille adveniens sacerdotalibus sacerdotem exsequiis in ecclesia sancti Marcelli martyris, in dextro brachio € crucis sub ipso altari S. Mariæ sepelivit, anno ab Incarnatione D. N. J. C. millesimo decimo. »
Le récit de sa mort est donné dans l’Æfs{oire # Anjou, de Barthélémy Roger, imprimée dans la Revue d Anjou,1852, P. 141.
7. Communication de M. Joseph Roman, archéologue à Embrun, 2 janvier 1896.
8. Bibliothèque du M de Villoutreys. fs. de Dubuisson- Aubenay. Ex Calendario Sancti Mauritii Andegavensis, p. 114. VI Nonas Martii obiit dominus Hubertus, præsul mitis cleroque amantissimus, anno 1046, ordinationis suæ 42.
130 SBonograpbie De (a cathédrale D'Angets.
dans le cloitre (') ou dans la chapelle de Saint-Brieuc, de l'abbaye de Saint-Serge (°), suivant les autres dans le monastère de Saint-Florent ().
— Œugèbe Brunon, qui rapporta d'Agaune le chef de saint [Innocent en 1070 (‘), se démit de son évêché quelque temps avant sa mort, survenue le 27 août 1081. On ignore le lieu de sa sépulture. Marbode composa son épitaphe (:) :
BRVNO PATER, JVCVNDE SENEX, MITISSIME PRESVL, CVIVS COR PIETAS, LINGVA MEL ET LAC ERAT ;
SI TIBI CVLPA FVIT, QVOD NVLLVM LÆDERE VELLES, QVALE TVVM MERITVM CVM BONA CVLPA FVIT.
QVID TIBI, CARE PATER, CLERVS, POPVLVSQVE PRECEMVR ? VT QVOD TV NOBIS, HOC TIBI SIT DOMINVS.
— Geojfron I de Cours (+ le 6 des ides d'octobre 1093). On ne sait pas où il fut enterré. Voici son épitaphe, composée par Marbode, comme la précédente (°) :
HIC JACET ANDEGAVÆ GAVFRIDVS EPISCOPVS VRBIS, SI CARO PONTIFICIS MORTVA NOMEN HABET.
AT SI SPIRITVI MAGIS HOC APTARE VELIMVS, NON JACET HIC PRESVL, SED SVPER ASTRA SEDET.
QVOD SI CORPOREIS TANTVM SITVS EST TRIBVENDVS, NEC STAT, NEC RECVBAT, NEC SVPER ASTRA SEDET. GLORIA CARNALIS PERNICIBVS EVOLAT ALIS. QU.Æ MVNDVM PARET GLORIA, FINE CARET,
— Seoffron II de MBanenne se retira à l'abbaye de Cluny en r101, après s'être désisté de son évêché et mourut le 11 des calendes de mars 1103 d’après le Nécrologe de Saint- Serge (7).
1. Gallia Christiana, t. XIV, Colonne 559. « Decessit VI non Martii 1047 secundum recentem computum et in claustro S. Sergii sepultus est.
2. Bibliothèque d'Angers. Ms. N°656 t. 1, Évêques. Hubert fut inhumé dans une des chapelles de l'église Saint- Serge, dédiée à saint Brieuc, par Gervasius, évêque du Mans, suivant le Cartulaire de Saint-Serge.
3. Ibidem, Ms. N° 636, p. 10. Anno MCVIITI obiit Emma, vicecomitissa Cenomanensium 11 idus Octobris quæ fuit neptis domini Æuberti dulcis memoric Episcopi Andegavensis, cujus corpus sepultum est intra monasterium beati Florentii per dominum Vulgrinum abbatem Sancti Sergii, postea episcopi Cenomanensium......
Chronique de l'Evêché d'Angers, p. 10. Bibliothèque d'Angers, Ms. N° 635.
1047. Tertio marti Obiit hubertus, sepultusque est in ecclesia sancti Florentii ut asserit illius Abbatiæ Cartulare, attamen Ecclesiæ Andegavensis Kalendarium notat obitum huberti uno anno citius accidisse ejusque elogium continet his verbis.
Sexto nonas Martii Obiit dominus Hubertus, præsul mitis, cleroque amantissimus anno ab incarnatione Dani nostri Jesu Christi 1046 ordinationis ejus 42”. Hic præ compluribus suorum prædecessorum, sedis istius pricsulum, magnificus, clarus ac nobilis, canonicatum nostrum a prisca dejectione sua, quæ, partim per oppressionem tyrannorum, partim per antecessorum Épiscoporum negligentiam, miserabilis contigerat, in aliquantuiam restaurationem relevare studiose curavit. Ob quæ piæ paternitatis beneficia meritaque perennia specialiter præ cœteris Episcopis nostris, universis collegii nostri fratribus, jure semper memorabilis atque etiam veneratione egregia condignus est, hujus ethenim perpetuam commemorationem nos presentes et futuri successores nostri necesse habemus ex debito celebriorein in orationibus et elemosinis nostris agere, ne de tanta illius in nos et locum nostrum benedignitate judicemur indigni si appareamus ingrati.
Ex cal. Eccl. And., fol. 40.