VIVE MEMOR
BONI MORTEM UT BONORUM OMNIUM MAXIMUM OPTANT. QUIS EST HOMO QUI VIVET ET NON VIDEBIT MORTEM ? CONCILIAT DIVOS PIETAS ET TARTARA VINCIT.
MORS OPTANDA VIRIS REQUIES EA CERTA LABORUM.
QUID EST ULLUS, QUID NULLUS, UMBRÆ SOMNUM ? HOMO. CORPUS HUMUM, CŒLOS MENS, SPIRITUS APPETIT AURAS. SPEM RETINE, SPES UNA HOMINEM NEC MORTE RELINQUIT. SANCTA ET SALUBRIS EST COGITATIO PRO DEFUNCTIS EXORARE. NEMO TAM DIVOS HABUIT FAVENTES, CRASTINUM UT POSSIT SIBI POLLICERI. O QUAM MISERUM EST NESCIRE MORI.
Sur la paroi intérieure à droite, au-dessus de la tête de Jean Olivier, entre deux pilastres ornés de rinceaux et de rondeaux, au-dessous des armoiries épiscopales entourées d'une large couronne de laurier, avec la devise : Spes mea Deus «a juventute mea, en un ruban, l'épitaphe suivante, qui avait été composée, comme les autres, par l'évêque lui-même (1), était gravée en lettres blanches sur marbre noir :
MORTUUS ESSE LICET IACEAM, VIVO TAMEN, ET TE HOSPES NIL SUPER HAC MORTE TIMERE VELIM.
IPSE ABIT HAUD OBII, NEC MORS HÆC VERA PUTANDA EST. PARTE EGO CUM VIVAM NUNC MELIORE MEI.
NOX OCULOS TANTUM PREMIT, ET SOPOR OCCUPAT ARTUS, PURIVS AC MELIUS, MENS ANIMUSQUE VIGENT,
MEMBRA OPERIT TELLUS, EA DONEC CHRISTUS AB ALTO EXCITET SPES EST QUÆ PIA CORDA FOVET
(1) Dom Housseau, t. XVI, pp. 212, 257, el mss. francais 24,108, p. 236,
HANC PRECOR HOSPES HABE, HAC DIDISCES COTEMNERE LETHUM. ET LEVIUS VITÆ NOXIA QUÆQUE FERES.
Au fond, en bas, à la droite de la statue, une autre épitaphe en vers, sur pierre noire, lettres blanches, se lisait ainsi : |