Haag, La France protestante , nouv. éd., I
une querelle qui s'envenima et causa dans le camp des réformateurs une vive émotion.
Au mois de mai i543, Calvin écrivait à Viret : <v Capunculus, utnostî, classem Neocomensem nunc turbat et se callide agere putat quod flabello ad inferendum incendiumutitur *. »
Quelques jours plus tard, il dénonçait directement le novateur aux ministres de Neufchâtel: « De Capunculo mirarer quid hominem impelleret ad turbandam ecclesiam, nisi jampridem ejusingenium novissem. Hoc tamen unum quin mirer temperare mihi nequeo, quid causae aut praetextus habeat cur mecum disputare velit.
Si provocatus faceret ne sic quidem satis justa esset excusatio. Neque enim ut inter nos certemus vocati sumus in hoc officium , sed ut conjunctis animis communique consilio sub Christi vexillo simul militemus. Nunc vero, quum nihil unquam vel simultatis vel controversiae inter nos (quod sciam) intercesserit, hominem prorsus carere cerebro oportet, qui ia média pace classicum ita temere canat. Ad haec