Ziegelb., iv
3. Ce fut Sintramn qui copia les évangiles auxquels servirent de couverture les tablettes d’ivoire jadis employées par Charlemagne pour ses brouillons, et que le moine Tut ilon (Tuotilo) avait enrichies de ciselures ou de gravures (Greith, Spicil. vaticanum, P. i, p. 200). Cf. Ziegelb., i, 453. — Ekkehard le jeune (De casibus monasterii S. Galli, c. i ; ap. Goldast., Alamann. R. script., t. 1) dit de lui, en parlant de cet ouvrage, qui était son chef-d’œuvre, que son œil et sa
main y montrent une sûreté tout-à-fait rare : « Hoc hodie
« est evangelium et scriptura cui radia, ut opinamur, par
«• erit ultra. Quia, quum omnis orbis cisalpines Sintramni
« digitos ( expression consacrée dans les monastères pour
« indiquer les chefs-d’œuvre calligraphiques) miretur, in « hoc uno... triumphat. Mirari autem est hominem unum « tanta scripsisse... Sed et hoc in bouline mirabile erat et « singulare, quia quum delicata ejus scriptura jocunde sit « directa, raro in pagina vel unius verbi mendacium in- « venias rasum. »
4. Laserna, Præfatio in collectionem veterum canonum... — Luis Blanco, Noticia de las antiguas colecciones canônicas, p. il, sgg. — AA. S S. 0. S. B., sæc. v, p. 298, sq.