Apoc. XIV
2, Le 2° Coutumier, a remplacé cette oraison par la suivante: uscipe, Domine, Sponsam tuam sibi morientem ut tibi vivait, munbrenantiantem ut tibi adhæreat; et ea fac vocatioæne dignam qua iconjungitur ut Sponso, mancipatur ut Domino, immolatur ut Deo, li vivis.. Amen. »
CT as
ta huic sæculo nequam, tibi vivat, eta contagiis ipsiu exutam, in æternæ salvationis partem restitue. Per Chris tum Dominum nostrum. Amen. d | Puis il jette de l’eau bénite et dit :
« Levez-vous, ma Fille au nom de Dieu, afin qu'’étan sortie des ombres de la mort de ce siècle malin, vou soyez revêtue de la lumière de vie qui est, Jésus-Chris Notre-Seigneur. » | La Professe se lèvera aussitôt, et faisant une profois
inclination, elle reprendra son cierge.
L’'Officiant dira :
« Faites que votre sentier s’avance comme l'auro resplendissante, et quil croisse jusqu’à la Se di jour. »
La Professe tenant son cierge, chantera :
Dominus illuminatio mea et salus mea : quem timeb@ Puis elle se mettra à genoux proche de la cas et l'O, ficiant dira :
ÿ. Dominus vobiscum. À. Et cum spiritu tuo.
OREMUS !
ren quæsumus Domine, mentem nostram ignil etmelliflua vis amoris Lui, ut amore amoris tui ardeæ mus, qui amoris nostri amore dignatus es mori. Qui viMi Amen.
Puis il donnera en main un crucifix à la nouvelle fesse, disant? :
1, Cette oraison, qui est de la Visitation, se trouve ainsi rempl& dans le second Coutumier : «Omnipotens sempiterne Deus, qui nos primæ creationis beneficium a te prodeuntes, per sanctæ vocation gratiam ad te reducis, et in dilecto Filio tuo iterum creas ac renowis annue votis nostris, quæ pro famula tua in hoc sacro Ordine hodie mancipata suppliciter fundimus ; ut nova creatura in Dom effecta, vocationi et gratiæ fideliter adhæreat et in optatos patenn4 tuæ bonitatis sinus cum eo recipiatur. Qui tecum vivit et regna sæcula sæculorum. Amen. »