II. DAMOCLES

Dionysius, tyrnnnus Syracusanorum, quum omni opum et voluptalum généré abundaret,

i etc. de I.cg. lib. 1, n. 40. —Tic. Annal, lib. 6, n. 6; Ibid. Itb. 14, n. 10.

indicavit ipse quàm parùmcsset bealus'.Nam quum quidam excjusnsscnlaloribus Damoclès commemorarel in scrmone copias ejus, opes, majestatem, rcrum abundantiam, magnifleentiam ædium regiarum , negarclque unquam beatiorem illo quemquam fuisse : Visne igitur, inquit, Damocle, quoniam hæc le vila détectai, ipse eamdem deguslare, et fortunam experiri meam? Quum se ille cupere dixisset, collocari jussit hominem in aureo lecto, strato pulcherrimis stragulis; abacosque complures ornavit argenlo auroque cælalo.Tùm ad mensam eximià formé pueros delectos jussit consistere, eosque ad nutum illius intuentes diligenter ministrare. Aderanl unguenta . coronæ : incendebanlur odores: mensæ conquisilissimis epulis exstrueban.lur. Forlunatus sibi Damoclès videbatur. In hoc medio apparalu fulgentem gladium , c lacunari selà equinâ appensum, dimitti jussit, ut impenderet illius beati ccrvicibus. Iiaque nec pulchros illos admiuistralorcs aspiciebat, nec plénum arlis argenlum : nec manum porrigebat in mensam : jam ipse delluebant coronæ. Denique exoravil lyrannum ut abirc liceret, quotl jam beaius esse nollet. Satisne videtur deciaràsse Dyonisius, nihil esse ei beatum, cui semper aiiquis terror impendeat?