ÉVÊQUE DE GENÈVE

Sanctissime Pater, post oscilla pedum beatorum.

I. Cùm snpcrioribus annis, II. P. felicis recordationis révérend issi ni us Franciscls de Sales , Gencvensis episcopus, eain apud nos vitam traduxerit, quæ, mirabili virtutum onininni concentu, ad imitationeni non paucos*, ad fidem quam plurimos, ad aduiirationcui onincs pertralieret; tandem gravissions laboribus exliaustis, è sudore ad quietem, è curriculo ad gloriam, lit opinauiur, transvolavit.

H. Magnum <|uideiu su! desiderium Galloruni omnium anitnis, majorem tamen sanetiiatis opinionem reliquit ; ità ut, quem p raisi n le m colueruut, abseniem etiam taeiti venerentur, speramus, quotquot ecclesiaslici ordinis prassentes adsumus, sanctitati vestræ non ingratum fore, si, quæ publiea cunetorum vota desideraut, ea nos conjunctis precibus efflagi tennis.

Celle leure a élé rollutiounéc exactement sur lorigiual, <(tii 5e trouve dans les archives du clergé.

LETTRE

III. Qui cùm te unum in terris esse sciamus, qui templa di vis dare potes, fac, ut eujus anteà, dum in vivis foret, recreati sumus auxilio, ejusdera cùm in humanis esse desiit, suffragio sublevemur.

IV. Neque sanè verendum nobis fuit, ne, aut in te precibus temerarii, aut in ilium cultu præcipites videremur, cum tanti viri celebritatem exposcimus, caritatis in fratrem officium, cujus singularem pietatem, moderationem animi ineredibilem , inusitatam sanctitatem , quæ non magis ad suî , quàm ad divinuni amorem intuentium aninios converteret, præsentes viderimus; existimationi publicæ consentaneum , apud sanctitatem vestram, de illius pietate testimonium denegare, sacrilegium ; diutiùs diferre parùm pium extitisset.

V. Vixit enim apud nos, et ita vixit, ut, in episcopali dignitate, parem humiiitatem ; in eruditione non vulgari, comitatem non mcdiocrem ; in eloquentià sublimi , modestiam admirabilem præ se ferret; ita ut plurimi, solà ejus contemplatione , ail virtutuin imitationem provocarentur; sermonibus incenderentur.

VI. Quoties enim ad dicendum prodibat (prodiit auteni sæpè et multis in locis, sæpiùs vero Parisiis), tantus fiebat ad audiendum liominum concursus, ut eos amplissîma templa non caperent : tanta postquàm audierant perturbatio, ut plerique palam effusis lacryrnis raolum animi signiücarent, et præteritæ vitæ desidiam aut irnpuritatem protinùs ejurarent.

VII. Quarë eù pervasit tanti viri fama, ut plerique, qui ejus vel colloquio, vel solo interdum'aspectu fruerentur^ è longinquis nationibus ad cum avidissimè confluèrent; cùmque gravissimis laboribus semper cruciaretur, ut qui corpori dura omnia imperaret, mollia omnia denegaret; tametsi sæpè defîceret , nunquàm tamen desinebat; neque quidquam illi gratius contingere poterat, quàm si perpétua bene merendi seges omne sibi otium præriperet.

VIII. Tandem Lugduni apud nos diem suutn obiit , tanto urbis mœrore, tanto totius regni luctu, ut, cum brevis-