LIVRE IL
On se tait, on attend dans un profond silence. Alors, environné d'une assemblée immense, De la couche élevée où siège le héros. Il s'adresse à Didon , et commence en ces mots :
Reine ! de ce grand jour faut-il troubler les charmes ,
Spiimantcin pateram, et piciio se prohiit auro.
Post alii procercs. Cithaia crinitus lopas
Personal aurata, docuit qiia; inaxuiiius Atlas.
Hic canit erranlera lunam, solisquc labores;
Unde honiiniim genus, et pcciides; uiide imber, et i^iics ;
Arcturiim, pliiviasque Myadas , gcniiiiosque Tiiuiics;
Quid taiituin Oceano propcrent se tingere soles
75o Hiberni, vel quae tardis mora noctibus obstct. Ingeruinant plausii Tyrii , Troesque scquuntur.
INec non et vario noctem sermone traliebat Infelix Dido, longumque bibebat aniorera, Multa super Priaino rogitans , super Hectore raulta : IVunc, quibus Aurorae venisset filius armis; Wunc, quales Dioraedis equi : nunc, qiiantus Acliillos. « liamo âge, et a prima, die, hospcs, origine nobis Insidias , inquit, Danaum, casusque tuoriim, Erroresque tuos; nam te jam scptinia portât
'(>° Omnibus errantem terris et fluctibus aestas. »