‹ Pétrarque et l'humanisme (volume 2)Chapitre 97 sur 139 · Fam. IX · texte numérisé non relu

Fam. IX

2. Hic me locus admonet Liicani Cordubensis, qui ardentis uir ingenii atqiie animi, quae ut ad ascensiim sic et ad praecipitium uia est, cuni se adhuc iuuenem et prouectum suorum iam prosperum studiorum cerneret, et aetatem suant et rerum a se ceptaruni reputans initia successuque operum elatus, seque ipsum cum Virgilio comparare ausus, îibri, quem de ciuili hello morte praeuentus inexpletum liquit, partent recitans, in praefatione quadam dixit : Et quantum restât mihi ad Culicem ? Huic insolenti percunctationi, an tune a quoque amicorum quidue responsum fuerit incertum haheo ; certe ego ex quo illant legi primum, gloriabundo illi saepe tacitus et indignans hoc respondi : Bone homo, ad Culicem quidem nihil, sed immensum ad Aeneida ! (Sen. V, 2 (3) ; Op. 794, avec un texte peu correct). Cf. Suétone, Lucani uita. L'anecdote est rapportée aussi par Boccace dans un morceau sur Lucain (Comento sopra la Comm., éd. Milanesi,t. I, p. 332).

3. D'après les comparaisons établies par Corradini. Cf. les rapprochements avec les Rime dans le Saggio de Carducci, p. 24, 25, 35, 39, 40, IC5, 115, 160.

Page 1