‹ Pétrarque et l'humanismeChapitre 106 sur 353 · Fani. IX · texte numérisé non relu

Fani. IX

2. Hic me lociis admonet Liicani Cordtibensïs, qui ardentis iiir ingenii aiqiie animi, quae iit ad ascenstim sic et ad praecipitium nia est, ciim se adhuc imienem et proucctum suoriim iam prospenim studiorum cerneret, et aetatem suam et rerumase ceptarimi repiitans initia siiccessuqiie operiim elatus, seque ipsiini ctini Virgilio comparare ausiis, îibri, quem de ciuili bello morte praeuentus inexpîetum liquit, partem recitans, in praefatione qtiadam dixit : Et quantum restât mihi ad Culicem ? Huic ifisoîenti perciinctationi, an tune a qiioque amicoruni quidiie responsum fuerit incertum haheo ; certe ego ex quo illani legi primum, gloriabundo illi saepe tacitus et indignans hoc respondi : Bone honio, ad Culicem quidem nihil, sed ininiensuni ad Aeneida ! (Sen. V, 2 (3) ; Op. 794, avec un texte peu correct). Cf. Suétone, Lucani uita. L'anecdote est rapportée aussi par Boccace dans un morceau sur Lucain (Coniento sopra la Connu., éd. Milanesi,t. I, p. 332).

3. D'après les comparaisons établies par Corradini. Cf. les rapprochements avec les Rime dans le Saggio de Carducci, p. 24, 25, 35, 39, 40, 105, 115, 160.

Page 1