Id., Theæt., 197» ἅ

2 F4, Ren., ὙἍ 171: φήσομεν δυνάμεις εἶναι γένος τι τῶν ὄντων. αἷς δὴ χαὶ ἡμεῖς δυνάμεθα ἃ δυνάμεθα, καὶ ἄλλο πᾶν ὅ τί περ ἂν δύνηται, οἷον λέγω ὄψιν καὶ ἀκοὴν τῶν δυνάμεων εἶναι, εἰ ἄρα μανθάνεις ὃ βούλομαι λέγειν τὸ — Theæt., 156% : τῆς δὲ κινήσεως δύο εἴδη, πλήθει μὲν ἄπειρον ἑχάτερον, δύναμιν δὲ τὸ μὲν ποιεῖν ἔχον, τὸ δὲ πάσχειν (c'est ἃ Protagoras que Socrate prête cette distinction; mais on voit par l'esprit du dialogue qu’il la fait sienne).