Ex eodem cap. paulo infra. — 11. Ed. οὐδένα

12. Hæc et quæ sequuntur, de Sole terrestria per se non perti-ciente, ipsis verbis reperias lib. HIT, pag. 110, extr. et 112.

& Ἀριστότελες, ὡπαύτως TA τε σχευαστὰ ταῦτα ὑπὸ τῶν σφετέρων δημιουργῶν δημιουργούµενα καὶ τὰ φύσει γιγνόµενα ὑπὸ τοῦ ἡλίου, συνεγωροῦμεν ἄν σου τῷ λόγῳ. Nuvi δὲ ὁρῶμεν τὰ μὲν αχευαστὰ ταῦτα, ἕως μὲν ἂν ὑπο τῶν δημιουργῶν δημιουργῆται | παρόντων τε * καὶ ἁπτοµένων τῶν ἔργων, καὶ αὐτὰ προχωροῦντα ° ἐς τὴν τελειότητα τὴν ἑαυτῶν, καταλειφθέντα à ἡμιτελῆ ὑπὸ τῶν δημιουργούντων, οὐχέτι προχωροῦντα ἐς οὐδὲν, dre τῶν δημιουργούντων οὐ τὰς χεῖρας µόνον, ἀλλὰ καὶ τὰ παραδείγµατα ταῦτα ἑαυτοῖς συναποφερόντων. Τῶν δὲ φύσει γν- Ἰνομένων τὰ πλεῖστα ὁοῶμεν, καὶ τοῦ ἡλίου ἀποχεχωρπκότος, αὐτὰ ἔτι ἐς τὴν τελειότητα τὴν ἑαυτῶν προχωρούντα. ὃ μάλιστα ἔνδηλον γιγνεται ἐν τοῖς ταχὺ τελειουμένοις φυτοῖς τε καὶ καρποῖς, ἆ καὶ νύκτωρ οὐδὲν ἧττον 3 μεθ ἡμέραν φαίνεται τελειούµενα. Τὸν μὲν οὖν ἡλίου νοῦν οὐχ ἂν αὐτὰ ἔτι τελειοῦν : οὐ γὰρ ἂν τοὺς μεθεκτοὺς τούτους νοῦς ἄνευ τῶν σφίσι συνόντων σωμάτων οὐδοτιοῦν ὃρᾶν ἔς γε ἕτερα σώματα : τὰ δέ γε’ σώματα πάντα rai θέσεώς τινος θεῖσθαι χαὶ σγήµατος πρὸς τὰ πεισόµενα, ὃ τότ ἂν τὸν ἥλιον πρὸς αὐτὰ μηκέτι ἔχειν, ὥστε μηχέτι ὑπὸ τοῦ ἡλίου τότ᾽ ἂν τὰ τοιαῦία τέλειούμενα, οὐδ' ἂν αὐτὰ dt αὗτα τελειοῖτο * οὐδεμίαν γὰρ δύναμιν ἐς ἐνέογειαν προχωρεῖν μή οὐγ ὑφ' ἑτέρας ἐνεργείας προδιθαζοµένην . οὐδ' αὖ τὸ δυνάµει τέλειον καὶ ἔογῳ ποτὲ τέλειον γίγνεσθαι μὲ οὐχ ὑφ᾽ ἑτέρου τοῦ ἔργῳ τελεωτέρου προβιθαζόμενον. Δια ταῦτα ἡμεῖς, φήσουσι, τὴν ἐνέργσιαν ταύτην τὴν τότε δὲ τὰ τοιαῦτα τελειοῦσαν τοῖς εἴδεσι τούτοις ἀπονόμομεν '