ΑΡΡΕΝΡ. VIE

Pa N C9 t CN , ο” ‘’ ούτοις δεῖν αἱρεῖσθαι , οὐδὲν ἄλλο δοχεῖ βούλεσθαι, à μὴ νοµίζειν τοὺς ταῦτα ἀζιοῦντας τὸν Oedv τῶν ἀνθρωπίνων προνοεῖν. Καὶ ἄλλως δὲ Υνοίη ἄν τις τοὺς πολλοὺς τῶν ἡμετέρων ταύτην που τὴν δόξαν νοσοῦντας, ἐκ τοῦ µηδέποτε, ἐκ πολλοῦ ἡμῖν κακῶς τῶν πραγμάτων φεροµένων ', βούλευμα προθέσθαι, τί ἂν τῶν ἡμῖν ἂν ἁμαρτανοµένων ἐπανορθωσάμενοε, εἴτε ἐν δόξάις, εἴτε ἐν ἔργοις τὸν (Θεὸν ἱλασαίμεθα. Παρ à δὴ, οὐδὲ” θαυμάζειν ἄζιον, + . 4 4 : ο ν , ΄ 4) y 3 εἰ 6 Θεὸς τοὺς μὲν ἡμῖν ἐναντίους πάµπολυν ἤδη αὔὖξει / € ad δὲ ό 9 / 9 C4 [ο 4 # χρόνον, ἡμᾶς δὲ φθίνειν ἑάσας, ἐς οὕτως ὀλίγον ΄ συνέ- "στειλε. ΔΊλοι γάρ εἶσιν οἱ πολλοὶ ἐκείνων τὴν τοῦ τὸν Θεὸν τῶν ἀνθρωπίνων προνοεῖν Φόξαν πολὺ τῶν ἠρεετέ- 5 3 ”» ο. ν ρων βεθαιοτέραν ἔχοντες ἐν ταῖς ψυχαῖς. Οὔχουν ἂν οὔτ 9 ο , = 9 6 ‘ 6 ν , / e ἐκείνοις τούτου τοῦ eucebnuartos ἄλλο τι ἀντάξιον ᾱμαρτάνοιτο ἀσέοημα, οὔθ ἡμῖν ἄλλο τι ὀρθοῖτ) ἂν τούτὸν Θεὸν τῇ ἡμῶν αὐτῶν ἀρχὴ, Ἡ ἐκθάλλειν. (Οὕκουν ἀπεικότως τοὺς ἐκβάλλοντας ἂν αὐτὸν] τῆς σφῶν ap- 7 8 FT 9 # + χῆς καὶ Φφθίνειν ἐᾷ, où πάνυ τοι" συλλαμθάνων ” ἐς" 9 , C2 à L4 - 4 = , N = } τὸ σώζεσθαι. Εὔροι d' ἄν τις καὶ τῶν ἐκ παντὸς τοῦ ἐν μνήμη χρόνου γενῶν, τὰ μὲν ηὐξημένα, σὺν τῇ τῆς τοῦ , N , φ θείου προνοίας δόξη πὐξημένα, τὰ δὲ πεφθιιότα ab, σὺν τῇ ταύτης τῆς δόξης ἀποθολῇ, χαὶ πεφθικότα. ᾿Γούτων

. Sic cod. 2045. A. post ἡμῖν semel ἂν addit, iterum omittit. . Cod 949, οὐδέν. — 3. À. semel αὖξειν.

. À. ὀλίγιστον bis habet. —5. Codd. βεδαιότερον, minus recte. . A. et 949, τούτον τοῦ εὐσεθήματος ἀντάξιον εὐσέδημα. OÙ γὰρ, κ. τ.λ. omissis intermediis. -- 7. A. semel αὐτῶν. 8. Cod. 2045, σφίνειν. — 9. À. πάνυ τι, et sic 949. .10. Cod. 2045, σνλλαμθάνειν. — 11. A. semel ἐς, iterum sis.