RONDEAU CLVII
Ainsi doint Dieux t mon cueur joyc, I En ce que souhaidier vouldroye, Et a mon penser Reconfort, Comme voulentiers prisse accorl A Soussyqui tant me guerroyé.
Mais remède n'y irouveroye.
Et qui pis est, je n'oseroye Descouvrir les mauls qu'ay à tort ; Ainsi doint Dieux â mon cueur joye, En ce que souhaidier vouidroye, Et â mon penser Reconfort.
Quapt je lui dy : Dieu te convoyé, Laisse m'en paix, va t'en ta voye ;