STROPHES S A 8 INCLUSIVEMENT

ft Cui (sanctœ Genovefœ) sanctus Germanus nummum œreum, Dei nutu allatum, habentem signumerueis, a tellure colligens, pro magno munere dédit, inquiens ad eam : Hune Iransforatum pro memoria mei a collo suspensum seraper habeto; nulliusque metalh, neque auri, ne-

ue argenti, seu quarumlibet margaritarum ornamento, collum saltem igitosque tuos onerari patiaris. Nam si seculi hujus vel exiguus décor tuam superaverit mentem, etiam œternis et cœleslibus ornamentis carebis. » — Cap. vin, ibid.

« Factum est aulem postdies aliquot, cum mater ejus die solemni ad ecclesiam pergeret, et Genovefam quam domi rcmanere prœceperat, nequaquam posset abigere clamantem sibi cum lacrimis et dicenlem : Ego fidem,quara sancto Germano pollicita sum, sollicite scrvabo, et ecclesiœ limina frequenlabo, ut sponsa Christi esse merear sicut ipse mihi bealissimus confessor repromisil; illico mater ejus felle commota, ut filiœ alaparn dédit, statim oculorum percussa est caecilate. Tribus namque mensibus minus a biennio, nutu divinae majestatis, ad manifestandam gratiam Genovefœ hanc perpessa est caecitatem. » — Cap. îx, ibid.

strophe 10.

« Tandem aliquan Jb mater ejus recordata quale olim sanctus Germanus ûliae dederit testimonium, vocans eatn ad se, ait ei : Obsccro te, ûlia mi, accipe hauritorium et pioperans perge ad pu te u m, ut exhibeas mihi aquam. Cumque feslinanter isset ad puleum, et super marginem putei fleret, eoquod mater ejus propter eam visu privata sit, impleto vasculo , aquam detulit matri. Mater vero ejus elevans manus ad cœlum cum Ode et veneratione, aquam a filia sua allatam, insuper ipsa suspirantes, ab ea crucis virtute signatam accepit. De qua fomentans sibi oculos, paululum videre cœpit. Cumque hoc bis terque fecisset, lumen amissura intègre rccepil. » — Cap. x, ibid.

a ... profitebatur ductam se esse in spiritu ab angelo in requiem justorum et supplicium impiorum, et ibi se vidisse praeparata diligenlibus Deum praemia, quae incredibilia apud inûdeles habebantur... » —Cap. ru, ibid.

Vers 3 et 4.

Voyez chap. xiv et xv de la Vie de sainte Geneviève, précitée. Gens barbara, ce sont les Huns, sous la conduite du terrible Attila dont on craignait l'invasion à Paris.

Allusion à un miracle que sainte Geneviève opéra en faveur des ouvriers qui travaillaient à construire une église en l'honneur de saint Denys, a Saint-Denys même : ... « Contigit ut potus deficeret, et Genovefœ erat incognitum quod potus deesset. Tune cœpit Genesius presbyter suadere Genovefae ut opiûces cohortaretur, quousque ille ad civitalem pergeret potumque velociter exhiberet. His audilis, Genovefa vas in quo potus ante dclatus fuerat, deferri sibi jubet, quod cuppam nuncupanl. Quo sibi allato, ... geuibus in terra posilis, lacrimas fundens , ubi sensit se obtinuisse quod precabatur , surgens, oratione compléta, signum crucis super vas poculi fecit. Mirabile dictu ! Statim cuppa usque

ad summum poculo impleta est ; et ex eo , qui ad operandum acciti fuerant, quamdiu omne opus basilicœ consummatum est, uberrime potantes, maximas Deo gratias retulerunt. » — Cap. xxi, ibid.

Voyez chap. xxxi.

Chap. xxix.

Chap. xxn.

vers 2 et 3.