SENECA

Lin. I, De Clementiâ, c*p. 0.

Diras Augustus mitis fuit princeps , si quis ilium a principatu suo æstimare incipiat : in communi quidem republica , duodevicesimum egressus annum , jam pugiones in sinu amicorum absconderat, jam insidiis M. Antonii cousulis latus petierat , jam fuerat collega proscriptionis : sed quum annum quadragesimum transisset, et in Gallia moraretur, delatum est ad eum indicium L. Cinnam , stolidi ingenii virum, insidias ei struere. Dictum est et ubi, et quando, et quemadmodum aggredi vellet. Unus ex consciis deferebat ; constitué se ab eo vindicare. Consilium amicorum advocari jussit.

Nox illi inquiéta erat, quum cogitaret adolescentem nobilem, hoc detracto integrum, Cn. Pompeii nepotem damnandum. Jam unum hominem occidere non poterat, quum M. Antonio proscriptionis edictum inter cœnam dictaret. Gemens subinde voces emittebat varias et inter se contrarias : « Quid ergo ! ego percussorem meum securum « ambulare patiar, me sollicita? Ergo non dabit pœnas , qui tôt civi- « libus bellis frustra petitum caput , tôt navalibus, tôt pedestribus præ-

• liis incolume , postquam terra marique pax parta est , non «ccidere « construit, sed immolare? » (Nam sacrilicantem placuerat adoriri. ) Rursus silentio interposito , majore multo voce sibi quam Cinnæ irascebatur : « Quid vivis , si perire te tam multorum interest ? Quis Unis « erit suppliciorum ? quis sanguinis ? Ego sum nobilibus adolescentulis

• expositum caput, in quod mucrones acuant. Non est tanti vita, si , « ut ego non peream , tam multa perdenda sunt. » Interpellavit tandem ilium Livia uxor : « Et admittis , inquit, muliebre consilium? Fac « quod medici soient : ubi usitata remedia non procedunt, tentant con- « traria. Severitate nihil adlmc profecisti : Salvidienum Lepidus secutus « est, Lepidum Muræna, Murænam Cæpio, Cæpionem Egnatius, ut « alios taceam quos tantum ausos pudet : nunc tenta quomodo tibi « cédât clementiâ. Ignosce L. Cinnæ ; deprehensus est ; jam nocere tibi « non potest , prodesse famæ tuæ potest. ■

Gavisus sibi quod advocatum invenerat , uxori quidem gratias egit : renuntiari autem extemplo amicis quos in consilium rogaverat imperavit , et Cinnam unum ad se accersit , dimissisque omnibus e cubiculo , quum alteram poni Cinnæ cathedram jussisset, « Hoc, inquit, primum