LECTIO V

Mortuo Francisco, fratre suo natu majore, Petrus cum conjuge ad coronam ducalem, ex testamento Joannis quinti, vocatus est. Tum virtutes beatœ Franciscae clarius emicuere , quum in throno posita est , tanquam lucerna super candelabrum ut luceret omnibus. Vouptates mundanas ac tumultuosa gaudia ab aula removit; et ita sipienter horas distribuit, ut médium diem et amplius in orationem et opéra charitatis insumeret. Corpus suum ciliciis operiebat, jojuniis domabat, ac flagellis affligebat. Charilas in pauperes eft'usa erat, quos fere quotidie visitabat; ac potissimum verecundos et miseria erubescentes materna dilectione recreabat. A luxu vestium abhorrens, habitu modeslissimo utebatur, cujus ab exemplo Iota provincia brevi composila est. Hoc autem praîclarum saictimoniae testimonium a Petro moriente beata Francisca accepisse fertur, qui coram optimalibus regni professus dicitur se virginen relinquere (juam virginem acceperat. Deus vero ancillam siiam il statu viduitatis multiplici tribulatione perfecit. Propinqui ejus ipseque Ludovicus undecimus, rex Galliarum, pro viribus rinati suTl ut cam leniovorent a proposilo continentia;, quod toto

corde propter amorem Jesu Chrisfi amplexa fuerat. Scd beala Francisca inter perseculiones ininiici niuic blandientis, nunc minantis, invicta permansit: ciijus heroicam constanliam Deus, ceu relatum est, niiiaculo comprobavit.