PIERRE DÉPOUILLÉ DE SES RICHESSES
que l’Empereur avait coutume d’abaisser ceux qu’il avait élevés, et de leur retirer ce qu’il leur avait donné. Il lui attribue même cette vilaine parole : « Quand je nourris un porc, c’est pour en avoir la graisse » Mais Salimbene, guelfe prononcé, et qui partage l’opinion erronée relative à la conduite suspecte de Pierre pendant le concile de Lyon, ne saurait inspirer ici une grande confiance.
Ce qui a donné naissance à ce bruit, c’est la fortune laissée par le protonotaire. Elle devait être considérable pour l’époque, même en rabattant beaucoup des exagérations de Giustiniani, qui l’évalue, nous ne savons sur quelle autorité, à 900,000 ducats napolitains *. Bonatti , presque contemporain , assure que
1 « Quod nunquam nulrisset aliquein porcum cujus non habuisset axungiam. » Salimbene, cilé par MM. de Kauiner et Boehmer. Nous reproduisons ici tout le passage que donne Tiraboschi et qui se trouve au fol. 295 du manuscrit : « Sed imperator nullius amicitiam oonservare sciebat... Patuit hoc in Petro de Vineis qui in curia imperaloris maximus et consiliarius et dictator fuit, necnon ab imperatore appellatus est logotheta, et tamen eum île pulvere cxaltaverat et in eumdeni pulverem eum postmodum fecit reverti. Nam radicem verbi invenit contra eum necnon et calumniam... Calumnia aulem imperaloris contra Petrum de Vinea fuit hujusmodi. Imperator miserai judicem Thadeum et Petrum de Vinea et quosdaiu alios Lugdunum ad papam lnnocentium IV ut impedirent papam ne festinarel ad depositionem ipsius et preceperat eis quod nuliuscum papa sine alio vel nisi présentons aliisloqueretur. Postquam aulem reversi sunt, accusaverunt socii Petrum de Vinea quod pluries sine eis famiiiare colloquium habuisset. Misit igitur imperator et fecit eum capi et mala morte mori. »
2 Ment, istor. degli scritt. leg. del regno di Xapoli, art. Pietro dalle Vigne.