V

FAUSTINAM PRIMAM FUISSE QUAM ROMÆ ADAMAVERIT

Ipse tuas nuper temnebam, Roma, puellas: Nullaque erat tanto de grege bella mihi.

Et jam quarta Ceres capiti nova serta parabat, Nec dederam sævo colla superba jugo.

Risit cæcus Amor. Tu verro hanc, inquit, amato. Faustinam nobis indicat ille simul.

Indicat, et volucrem nervo stridente sagittam Infixit nobis corda sub ima puer.

Nec satis hoc; tradit formosam in vincla puellam, Et sacræ cogit claustra subire domus.

Haud prius illa tamen nobis erepta fuit, quam Venit in amplexus terque quaterque meos.

Scilicet hoc Cypris nos acrius urit, et ipse Altius in nostro pectore regnat Amor.