Sic
nialis, mea culpa, Denis, mon culpa, inoa maxima culpa. ïdoo prccor te, l)oatissima virgo Maria, et vos oiniies* sancli et Sciiu'tc' I)ei, ut oretis pro me inism'imo pc^ccatore ad Doiniiuiiii Ihesuin Ghristuni oinnipotontem ut ipso misoreatur mei pcccatoris.
Clcricus respondcal : Amen! Miscreatur tui omnipotens Deus, et dimissis omnibus peccatis tuis, porducat nos Ihesus ChrisUis filius Dei in vilain eternam.
Sacerdos : Amen !
Au folio 159, verso, dans le canon de la messe, on prie nominativement j)our le pape, Tcvêque et le roi. Le duc n "y est pas inscrit. Pourtant on pouvait dire une messe spéciale pour lui, car, au folio 557, recto, nous remarquons une oraison Pro duce, avec une secrète et une postcommunion.
La lecture du dernier évangile achevée, la messe ordinaire se terminait ainsi :
a. Te invocamus, te adoramus, te laudamus, o I-Jeata Trinitas.
f. Sit nomen Domini benedictum.
i^. Ex hoc nunc et usque in seculum.
Oremus. Protector in te sperancium, Deus, sine quo nichil est validum, nichil sanctum, multiplica super nos misericordiam tuam, ut, te rectore, te duce, sic transeamus per bona temporalia ut non amittamus eterna. Per Dominum nostrum. (Polio 154, recto).
Le missel contient plusieurs proses, mais je n'en vois pas pour saint Yves. A ce point de vue, saint Guillaume de Saint-Brieuc est favorisé, car, en son honneur, on lit la séquence : « Gnude Sion, sponsa